โจทก์ฟ้องขอให้ศาลบังคับให้จำเลยชำระต้นเงินกู้และดอกเบี้ยแก่โจทก์

จำเลยยื่นคำร้องเมื่อวันที่ 8 ธันวาคม 2507 ว่าคดีครบกำหนดจำเลยยื่นคำให้การวันที่ 4 ธันวาคม 2507 แต่จำเลยเพิ่งนำคดีมามอบให้ทนายจำเลยวันที่ 3 ธันวาคม 2507 ซึ่งในวันที่ 4 เดือนเดียวกันทนายจำเลยเดินทางไปกิจธุระต่างจังหวัด และกลับมาถึงกรุงเทพฯ ไม่ทันเวลาราชการ จำเลยขอยื่นคำให้การต่อศาลในวันนี้ ศาลชั้นต้นมีคำสั่งคำร้องของจำเลยว่า จำเลยยื่นคำร้องขอยื่นเวลายื่นคำให้การเมื่อพ้นกำหนดแล้ว ไม่อนุญาตและสั่งในคำให้การจำเลยซึ่งติดท้ายคำร้องดังกล่าวนี้ว่า จำเลยยื่นคำให้การเมื่อพ้นกำหนดแล้ว ไม่รับคำให้การจำเลย

ศาลชั้นต้นสั่งว่าจำเลยขาดนัดยื่นคำให้การ จำเลยอุทธรณ์คำสั่งศาลชั้นต้นขอให้ศาลอุทธรณ์สั่งรับคำร้องของจำเลย โดยขอให้ศาลชั้นต้นไต่สวนว่าจำเลยมีเหตุเพียงใดที่จะฟังว่ายื่นคำให้การไม่ทัน

ศาลอุทธรณ์เห็นว่า จำเลยยืดเวลายื่นคำให้การเมื่อสิ้นระยะเวลายื่นคำให้การแล้ว 3 วัน ทั้งเหตุที่อ้างก็หาใช่เป็นกรณีที่มีเหตุสุดวิสัยไม่ พิพากษายืน

จำเลยฎีกา

ศาลฎีกาเห็นว่ากรณีที่จำเลยยื่นคำร้องขอขยายระยะเวลายื่นคำให้การนั้นตามกฎหมายเมื่อศาลสั่งอนุญาตขยายระยะเวลาให้แล้วจึงจะถึงขั้นพิจารณาเกี่ยวกับการสั่งหรือสั่งไม่รับคำให้การต่อไปหากศาลสั่งไม่อนุญาตให้ขยายระยะเวลา ก็ไม่ต้องพิจารณาถึงการสั่งรับหรือไม่รับคำให้การต่อไป ทั้งคำร้องขอขยายระยะเวลาก็ไม่ใช่คำคู่ความตามประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความแพ่ง มาตรา 1(5)เพราะคำร้องดังกล่าวนี้ไม่ได้ตั้งประเด็นระหว่างคู่ความตามที่บัญญัติไว้ในมาตรา 1(5) ฉะนั้น คำสั่งของศาลในกรณีนี้จึงมิใช่คำสั่งไม่รับคำคู่ความ และเป็นคำสั่งระหว่างพิจารณา จำเลยจะอุทธรณ์ฎีกาคัดค้านคำสั่งศาลชั้นต้นในระหว่างพิจารณาไม่ได้ต้องห้ามตามประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความแพ่ง มาตรา 226

พิพากษายืน

หมายเลขคดีดำศาลฎีกา

แหล่งที่มา กองผู้ช่วยผู้พิพากษาศาลฎีกา