คดีนี้ โจทก์ฟ้องว่า จำเลยขนสุราข้ามเขตจังหวัด ขอให้ลงโทษตามกฎหมายภาษีชั้นใน จุลศักราช 1248 มาตรา 11, 12 และริบของกลาง

ศาลชั้นต้นสืบพยานเรื่องเขตขนสุรา 1 ปากแล้ววินิจฉัยว่าเขตตำบลที่ห้ามขนสุราข้ามตามมาตรา 11 นั้น มีความหมายถึงเขตนายอากรซึ่งบัดนี้เขตนายอากรไม่มีแล้ว และไม่มีกฎหมายฉบับใดให้ใช้ตำบลตามพระราชบัญญัติปกครองท้องที่แทน จึงลงโทษจำเลยไม่ได้ พิพากษาให้ยกฟ้อง

ศาลอุทธรณ์เห็นว่า เขตตำบลต้องถือตามเขตตามพระราชบัญญัติปกครองท้องที่ คดีนี้ปรากฏว่าจำเลยขนข้ามเขตจังหวัดอีกด้วยพิพากษากลับ ให้ลงโทษจำเลย

จำเลยฎีกา ศาลฎีกาเห็นว่า ตามมาตรา 11 ประกอบด้วยมาตรา 15ย่อมแสดงความมุ่งหมายว่า การขนย้ายน้ำสุราจากตำบลหนึ่งไปถึงตำบลอื่นที่จะเป็นผิดฐานไม่ได้รับอนุญาตนั้น ก็คือขนไปต่างตำบลที่ตั้งของนายอากรแขวงเท่านั้น ต่อมาเมื่อได้ประกาศใช้พระราชบัญญัติภาษีชั้นในแก้ไขเพิ่มเติมแล้ว ก็ได้แต่งตั้งเจ้าพนักงานสำหรับเก็บภาษีชั้นในแทนนายอากร แต่ไม่ปรากฏว่าเขตขนย้ายสุราตามพระราชบัญญัติภาษีชั้นในนั้น ให้ถือตามพระราชบัญญัติปกครองท้องที่เมื่อโจทก์แสดงไม่ได้ว่า เขตตำบลตามกฎหมายที่กล่าวอ้างมีอยู่อย่างใดก็ไม่มีทางลงโทษจำเลยได้ พิพากษากลับให้ยกฟ้อง

หมายเลขคดีดำศาลฎีกา

แหล่งที่มา กองผู้ช่วยผู้พิพากษาศาลฎีกา