ได้ความว่า ช้างพังทองใบเป็นของนายบุตรบิดาจำเลย นายบุตรกับโจทก์ได้ทำสัญญากัน ณ ที่ว่าการอำเภอตีราคาช้างพังทองใบ 1,000 บาท นายบุตรรับเงินของโจทก์ไป 500 บาทแล้วโจทก์เป็นผู้เลี้ยงต่อมานายบุตรตาย นายดำจำเลยได้เอาช้างพังทองใบไปจากโจทก์ โจทก์จึงฟ้องเรียกช้างพังทองใบจากจำเลย จำเลยให้การรับว่าโจทก์เป็นหุ้นส่วนช้างพังทองใบจริง แต่ได้บอกเลิกสัญญากันแล้ว ศาลชั้นต้นเห็นว่า สัญญาระหว่างนายบุตรและโจทก์เป็นสัญญาขายกรรมสิทธิ์ให้โจทก์ครึ่งหนึ่ง โจทก์ไม่ได้ฟ้องขอแบ่ง คำขอของโจทก์จึงขัดกับข้อตกลงในสัญญา พิพากษายกฟ้อง

โจทก์จำเลยอุทธรณ์ ศาลอุทธรณ์เห็นว่า เป็นสัญญาเข้าหุ้นส่วนกัน โจทก์จำเลยได้ตกลงเลิกสัญญากันแล้ว โจทก์ไม่มีสิทธิฟ้องจำเลยพิพากษายืน

โจทก์ฎีกา

ศาลฎีกาเห็นว่า กรมธรรม์สัญญาระหว่างโจทก์กับนายบุตรเป็นสัญญาหุ้นส่วน โจทก์จำเลยเลิกหุ้นส่วนโดยตกลงว่า โจทก์รับเอาช้างที่พังทองใบต่อได้เป็นสิทธิของโจทก์ฝ่ายเดียว และยอมให้ช้างพังทองใบเป็นของจำเลย การเลิกหุ้นส่วนไม่จำต้องจดทะเบียนต่อพนักงานเจ้าหน้าที่ ทำสัญญากันเองก็ใช้ได้

พิพากษายืน

หมายเลขคดีดำศาลฎีกา

แหล่งที่มา กองผู้ช่วยผู้พิพากษาศาลฎีกา