คดีนี้โจทก์บรรยายฟ้องว่า จำเลยมีเกลือไว้ในครอบครองเป็นจำนวน 53 ถัง จำเลยมีหน้าที่จะต้องไปแจ้งปริมาณและสถานที่เกลือตามประกาศของคณะกรมการจังหวัดน่านซึ่งได้รับแต่งตั้งให้เป็นพนักงานเจ้าหน้าที่เพื่อปฏิบัติตามพระราชบัญญัติควบคุมเครื่องอุปโภคและบริโภค ฯลฯ พ.ศ. 2488 จำเลยฝ่าฝืนไม่ไปแจ้งขอให้ลงโทษ

ศาลชั้นต้นและศาลอุทธรณ์พิพากษายกฟ้องโจทก์ โดยยกเหตุว่าได้มีประกาศยกเลิกการควบคุมสิ่งของนั้นในระหว่างพิจารณาแล้ว

โจทก์ฎีกา ศาลฎีกาวินิจฉัยว่า ตามพระราชบัญญัติควบคุมเครื่องอุปโภคและของอื่น ๆ ในภาวะคับขัน พ.ศ. 2488 มาตรา 4, 5 นั้น อำนาจของเจ้าพนักงานเจ้าหน้าที่ที่คณะกรรมการแต่งตั้งขึ้นนั้นมีเฉพาะแต่ที่จะปฏิบัติการเกี่ยวเนื่องกับสิ่งของที่อยู่ในความควบคุมแล้วเท่านั้น ส่วนการที่จะกำหนดให้สิ่งใดบ้างเป็นสิ่งของที่อยู่ในความควบคุมนั้น เป็นอำนาจของคณะกรรมการโดยเฉพาะพนักงานเจ้าหน้าที่หามีอำนาจที่จะกำหนดควบคุมสิ่งของใด ๆ เอาเองไม่ ตามฟ้องโจทก์สรุปล้วนมิได้แสดงว่าคณะกรรมการควบคุมเครื่องอุปโภคและของอื่น ๆ ได้ออกประกาศควบคุมเครื่อง แต่กลับแสดงว่าคณะกรมการจังหวัดประกาศควบคุมโดยพลการตนเอง ฉะนั้นการที่จำเลยฝ่าฝืนคำสั่งของคณะกรรมการจังหวัดจึงไม่เพียงพอที่จะถือว่าจำเลยมีความผิดตามพระราชบัญญัติควบคุมเครื่องอุปโภคบริโภค ฯลฯ 2488 นั้น พิพากษายืนให้ยกฟ้องโจทก์

หมายเลขคดีดำศาลฎีกา

แหล่งที่มา กองผู้ช่วยผู้พิพากษาศาลฎีกา