ได้ความว่าเดิมจำเลยต้องคำพิพากษาให้เปนคนล้มละลาย และก่อนวันจำเลยล้มละลายไม่ถึง ๓ เดือน จำเลยได้ทำสัญญาขายฝากที่ดินแปลงหนึ่งให้แก่ผู้ร้องเพื่อเปนการชำระหนี้ซึ่งจำเลยเปนหนี้อยู่ ๑๔๐๐๐ บาท เจ้าพนักงานรักษาทรัพย์จึงฟ้องขอให้ทำลายสัญญานั้นศาลแพ่งและศาลอุทธรณ์พิพากษาให้ทำลายสัญญานี้ คดีถึงที่สุด ผู้ร้องจึงยื่นคำขอพิศูจน์หนี้ต่อเจ้าพนักงานสำหรับเงิน ๑๔๐๐๐ บาทนั้น เจ้าพนักงานสั่งยกคำขอพิศูจน์หนี้ ผู้ร้องจึงอุทธรณ์คำสั่งต่อศาล

ศาลฎีกาตัดสินยืนตามศาลล่างทั้ง ๒ ว่า แม้ศาลได้สั่งให้ทำลายสัญญาขายฝากเพราะเหตุเปนการเอาเปรียบแก่เจ้าหนี้อื่น ๆ ก็ดี มูลหนี้เดิมก็คงยังมีอยู่หาสูญไปไม่ และไม่ปรากฏว่าหนี้รายนี้เปนหนี้ที่ไม่สุจริต ทั้งคำพิพากษาที่ให้ทำลายสัญญาขายฝากก็ไม่ตัดสิทธิของผู้ร้องที่จะรับชำระหนี้ตามมูลหนี้เดิม และเมื่อคดีที่พิพาทกันนี้ถึงที่สุดชั้นศาลอุทธรณ์ ผู้ร้องก็ได้ยื่นคำขอพิศูจน์หนี้ภายใน ๒ เดือนนับแต่วันฟังคำพิพากษาศาลอุทธรณ์ดังนี้ จะถือว่าผู้ร้องหมดสิทธิจะยื่นคำขอพิศูจน์หนี้โดยเกินกำหนดอายุความไม่ได้ ตามฎีกาที่ ๒๑/๒๔๕๗ จึงให้เจ้าพนักงานรักษาทรัพย์รับคำขอพิศูจน์หนี้ของผู้ร้องไว้วินิจฉัย

หมายเลขคดีดำศาลฎีกา

แหล่งที่มา กองผู้ช่วยผู้พิพากษาศาลฎีกา