โจทก์ฟ้องว่า จำเลยใช้เท้าเตะนายทองตีหนึ่งที ถูกขมับซ้ายบวมนูนจนสลบไปชั่วครู่หนึ่ง ปรากฎตามใบชันสูตรท้ายฟ้องขอให้ลงโทษตาม ม.๒๕๔

จำเลยรับสารภาพ

ศาลชั้นต้นฟังว่า จำเลยเตะผู้เสียหายสลบไปชั่วครู่หนึ่งจริงจำเลยคงผิดตาม ม.๓๓๘ (๓) จะลงโทษตาม ม.๒๕๔ ไม่ได้เพราะโจทก์ไม่ได้ฟ้องว่าจำเลยทำร้ายผู้เสียหายถึงบาดเจ็บและเหตุที่ผู้เสียหายขาดความรู้สึกไปชั่วคราวก็เรียกไม่ได้ว่าบาดเจ็บตามกฎหมาย จึงให้ปรับจำเลย ๓๐ บาท

ศาลอุทธรณ์พิพากษายืนตามศาลชั้นต้น

โจทก์ฎีกา

ศาลฎีกาเห็นว่า ตามฟ้องของโจทก์แปลไม่ได้ว่า โจทก์ฟ้องว่าจำเลยทำร้ายผู้เสียหายถึงบาดเจ็บ และตามใบชันสูตรบาดแผลปรากฎเพียงว่า มีแผลบวมนูนที่ขมับรักษาประมาณ ๗ วันหายยังเรียกไม่ได้ว่าถึงบาดเจ็บ การที่ผู้เสียหายสลบไปชั่วครู่หนึ่งนั้น ก็ถือไม่ได้ว่าเป็นการทำร้ายถึงบาดเจ็บตามกฎหมาย จึงพิพากษายืน

หมายเลขคดีดำศาลฎีกา

แหล่งที่มา กองผู้ช่วยผู้พิพากษาศาลฎีกา