ได้ความว่า เมื่อบิดามารดาโจทก์ตาย โจทก์กับพี่น้องได้รับมฤดกที่ดินปกครองมาเป็นส่วนสัดฉะเพาะส่วนของโจทก์กับของนายเนียมเป็นที่พิพาทในคดีนี้ ต่อมาโจทก์กับนายเนียมต้องการจำนองที่รายนี้ โจทก์กับนายเนียมจึงแต่นางโตจำเลยที่ ๑ (ซึ่งเป็นภรรยานายเนียม) เป็นเจ้าของที่รายนี้ แล้วจำเลยที่ ๑ จึงยื่นคำร้องต่ออำเภออ้างว่าที่รายนี้เป็นของตน จะขอจำนองต่อจำเลยที่ ๒ ที่ดินรายนี้ไม่มีหนังสือสำคัญสำหรับที่ กรมการอำเภอได้รังวัดทำแผนที่และประกาศโฆษนาตามระเบียบไม่มีผู้ใดคัดค้าน จึงทำสัญญาจำนองให้ บัดนี้โจทก์มาฟ้องขอให้ทำลายสัญญาจำนอง โดยอ้างว่าเป็นที่ดินของโจทก์ ไม่ได้อนุญาตให้จำนอง

ศาลฎีกาวินิจฉัยว่า โจทก์มีสิทธิในที่ดินด้วยการครอบครอง เมื่อสละสิทธิและยอมให้จำเลยที่ ๑ เป็นเจ้าของและจำนองต่อไป โดยมีหนังสือและเอกสารสำคัญในราชการแล้ว ก็เป็นการเพียงพอว่าไม่ต้องมีหนังสือหรืออะไรอีก จึงพิพากษายืนตามศาลอุทธรณ์ให้ยกฟ้องโจทก์

หมายเลขคดีดำศาลฎีกา

แหล่งที่มา กองผู้ช่วยผู้พิพากษาศาลฎีกา