โจทก์ทั้งสองฟ้องว่า จำเลยไม่ปฏิบัติตามข้อตกลงเกี่ยวกับสภาพการจ้าง โดยไม่ยอมปรับค่าจ้างให้โจทก์ ขอให้บังคับจำเลยชำระค่าจ้างให้โจทก์ที่ 1 เป็นเงิน 752.08 บาท และโจทก์ที่ 2 เป็นเงิน904.40 บาท พร้อมดอกเบี้ย กับให้จำเลยเพิกถอนประกาศฉบับที่ 01/94ดังกล่าวข้างต้น

จำเลยให้การว่า โจทก์ทั้งสองไม่มีสิทธิเรียกค่าจ้างตามฟ้องและไม่มีสิทธิขอให้เพิกถอนประกาศฉบับที่ 01/94 ขอให้ยกฟ้อง

ศาลแรงงานกลางพิพากษายกฟ้อง

โจทก์ทั้งสองสำนวนอุทธรณ์ต่อศาลฎีกา

ศาลฎีกาแผนกคดีแรงงานวินิจฉัยว่า ข้อตกลงเกี่ยวกับสภาพการจ้างข้อ 4.6.2 ที่โจทก์ทั้งสองอ้างถึงดังกล่าวข้างต้นได้ระบุระยะเวลาเริ่มต้นและสิ้นสุดผลการบังคับใช้ ไว้โดยชัดแจ้งเพียง 1 ปีนับแต่วันที่ 1 มกราคม 2536 ถึงวันที่ 31 ธันวาคม 2536 เป็นกรณีพิเศษแตกต่างจากข้อตกลงเกี่ยวกับสภาพการจ้างข้ออื่นซึ่งเป็นหลักทั่วไปในข้อตกลงร่วมทั้งหมด แสดงให้เห็นเจตนาพิเศษของคู่สัญญาที่ประสงค์ให้ข้อตกลงเกี่ยวกับสภาพการจ้างข้อ 4.6.2 มีผลบังคับใช้เพียงชั่วระยะเวลาที่กำหนดเท่านั้น กล่าวคือ นับแต่วันที่ 1 มกราคม2536 ถึงวันที่ 31 ธันวาคม 2536 ซึ่งคู่สัญญามีสิทธิที่จะทำได้โดยชอบและมีผลตามกฎหมายเป็นข้อยกเว้นการบังคับใช้แห่งข้อตกลงเกี่ยวกับสภาพการจ้างทั่วไปข้ออื่น ๆ และเมื่อใช้บังคับครบกำหนด1 ปี ในวันที่ 31 ธันวาคม 2536 แล้วก็จะสิ้นสุดทันทีไม่มีผลใช้บังคับต่อไปอีก 1 ปี ตามพระราชบัญญัติแรงงานสัมพันธ์ พ.ศ. 2518มาตรา 12 วรรคท้าย ประกาศของจำเลยฉบับที่ 01/94 เรื่องการปรับค่าแรงของพนักงานรายชั่วโมง (โรงงานสำโรง) ซึ่งมีผลใช้บังคับตั้งแต่วันที่ 10 มกราคม 2537 จึงไม่ขัดกับข้อตกลงเกี่ยวกับสภาพการจ้างข้อ 4.6.2 ดังกล่าว และมีผลใช้บังคับได้ ศาลแรงงานกลางพิพากษาถูกต้องแล้ว

พิพากษายืน

หมายเลขคดีดำศาลฎีกา

แหล่งที่มา กองผู้ช่วยผู้พิพากษาศาลฎีกา