ได้ความว่า ญี่ห้อชำฮะจำเลยได้ตกลงจะส่งน้ำตาลทรายให้โจทย์ ๑๐๐๐๐ กระสอบตามที่กำหนดไว้ในสัญญา โจทย์ได้ให้เงินมัดจำไว้แล้ว ๕๐๐๐ บาท เมื่อจำเลยตกลงกับโจทย์แล้วดังนี้ จำเลยได้ไปทำสัญญาส่วนตัวกับห้างฮายีสกรุกานีให้ส่งน้ำตาลให้แก่จำเลยเท่ากับที่จำเลยได้ทำสัญญาไว้กับโจทย์ บัดนี้ไม่มีการส่งมอบน้ำตาลให้แก่กันตามที่ตกลง โจทย์จึงฟ้องเรียกเงินมัดจำคืน

จำเลยให้การเถียงว่า จำเลยเปนตัวแทนของโจทย์เพื่อซื้อน้ำตาลจากห้างฮายีสกรุกานีและการที่ต้องเลิกสัญญากับห้างนั้น ก็เพราะความขอร้องของโจทย์ จึงฟ้องแย้งเรียกค่าเสียหาย

ฎีกาตัดสินยืนตามศาลล่างว่า ให้คืนเงินมัดจำให้โจทย์ และว่าเมื่อข้อความในหนังสือสัญญาปรากฎชัดเจนแล้ว จำเลยจะนำพยานมาสืบและศาลเดิมจะรับฟังไว้โต้แย้งความหมายแห่งสัญญา ซึ่งจะแปลได้แต่ทางเดียวเช่นนี้หาได้ไม่

หมายเลขคดีดำศาลฎีกา

แหล่งที่มา กองผู้ช่วยผู้พิพากษาศาลฎีกา