ฟ้องหาว่าจำเลยฆ่าคนตาย จำเลยให้การภาคเสธว่า ส.ซึ่งยังจับไม่ได้ขู่เข็ญให้จำเลยไปช่วยตีผู้ตาย ถ้าไม่ไปจะฆ่าเสีย จำเลยกลัวจึงไป จำเลยได้ตีผู้ตาย ๓ ที

ศาลอุทธรณ์ข้าหลวงพิเศษฟังคำรับของจำเลย ลงโทษจำเลย แลลดตามมาตรา ๕๙ - ๓๗

จำเลยฎีกาคัดค้านว่า ถ้าศาลจะฟังคำรับของจำเลยเปนเหตุลงโทษจำเลยแล้ว ศาลต้องฟังข้อต่อสู้ของจำเลยด้วยว่า ส.ได้บังคับจำเลยให้กระทำผิดเปนความจริงดุจกัน

ฎีกาตัดสิน ปัญหาข้อนี้ เปนน่าที่ของจำเลยจะต้องนำพยานหลักฐานมาสืบ จำเลยไม่มีพยาน ฉนั้นจำเลยไม่มีทางจะพ้นความผิด

ปัญหามีว่ากิริยาเช่นไร จึงจะเข้าอยู่ในมาตรา ๒๕๐ ข้อ ๓ ซึ่งว่าด้วยฆ่าคนโดยพยายามด้วยความพยาบาทมาดหมาย

ฎีกาตัดสินว่ากิริยาที่ผู้กระทำร้ายติดตามจะทำร้ายผู้ตายแลได้เดินทางติดตามสิ้นเวลาตั้ง ๓ ชั่วโมงนั้นไม่พอที่จะทำให้คดีเข้าอยู่ในบทที่ว่าทำด้วยความพยายามด้วยความพยาบาทมาดหมาย ที่จะเข้าข้อนี้ต้องปรากฎสาเหตุ

หมายเลขคดีดำศาลฎีกา

แหล่งที่มา กองผู้ช่วยผู้พิพากษาศาลฎีกา