โจทย์ฟ้องขอให้ลงโทษจำเลยตามมาตรา ๓๐๐,๒๙๙ - ๒๕๐

ศาลเดิมตัดสินวางบท ๒๕๐ ข้อ ๕ - ๖ ให้ประหารชีวิต

ศาลอุทธรณ์กลับสัตย์ให้ปล่อยตัวจำเลย

โจทย์ฎีกาว่า ศาลอุทธรณ์ปล่อยตัวจำเลยเสียนั้น เปนการฝ่าฝืนต่อน้ำหนักแพ่งคำพยานหลักฐาน

ฎีกาตัดสินว่า ศาลเดิมซึ่งเปนศาลที่มีโอกาศฟังคำพยาน แลได้เห็นกิริยาอาการของพยาน ได้วินิจฉัยเชื่อถ้อยคำพยานเหล่านี้โดยตลอด ทั้งมีคำพยานสนับสนุนเปนที่เชื่อได้ว่าจำเลยได้ทำผิดจริง จึงตัดสินยืนตามศาลเดิม แต่แก้บทเปนมาตรา ๒๔๙

หมายเลขคดีดำศาลฎีกา

แหล่งที่มา กองผู้ช่วยผู้พิพากษาศาลฎีกา