โจทก์ฟ้องว่า จำเลยสาบานตัวแล้วเบิกความต่อศาลมณฑลทหารบกที่ 6 (ศาลจังหวัดร้อยเอ็ด) ว่า จำเลยไปดูเพลิงไหม้กับนางทัศนีย์แวะที่ร้านจำเลยที่ 2 (โจทก์) ที่ข้างโรงภาพยนตร์ พบจำเลยที่ 2 (โจทก์) กับภริยาและบุตรอีก 2 คน ภริยาให้บุตรคนเล็กไปซื้อไข่แต่ไม่ได้นางทัศนีย์จึงว่าทำไมไม่ใช้ผู้ชาย จำเลยที่ 2 (โจทก์) พูดโพล่งออกมาด้วยคำหยาบแล้วเดินหนีไป บุตรสาวคนโตจึงบนเบา ๆ ว่า "เป็นหยังตำรวจไม่มาลากคอมันไปบักเพลิงใหญ่" ต่อจากนั้นจำเลยก็จากไปจำเลยสงสัยว่าจะเป็นจริงดังเด็กพูดเพราะเป็นพ่อลูกกัน คงเป็นจำเลยที่ 2 (โจทก์) จุดเพลิงรายนี้อันเป็นเท็จ ความจริงเหตุการณ์มิได้เกิดขึ้นดังจำเลยเบิกความ และจำเลยก็มิได้ไปที่ร้านโจทก์

ขอให้ลงโทษตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 177, 181(1)(2)

ศาลจังหวัดร้อยเอ็ดไต่สวนมูลฟ้องแล้ววินิจฉัยว่า พยานโจทก์ที่นำสืบไม่มีมูลพอที่จะฟังว่าจำเลยได้ทำผิด พิพากษายกฟ้องโจทก์

โจทก์อุทธรณ์

ศาลอุทธรณ์เห็นว่า คำเบิกความของจำเลยไม่ใช่ข้อสำคัญในคดีอาญาฐานวางเพลิงที่โจทก์ถูกฟ้อง ฉะนั้น ไม่ว่าจำเลยจะได้ยินบุตรสาวโจทก์กล่าวถ้อยคำตามที่จำเลยเบิกความนั้นจริงหรือไม่ ก็ไม่ทำให้จำเลยมีความผิดตามฟ้องโจทก์ พิพากษายืนในผลให้ยกฟ้องโจทก์

โจทก์ฎีกา

ศาลฎีกาเห็นว่าจำเลยจะมีผิดตามมาตรานี้จะต้องได้ความว่าจำเลยนำความที่เป็นเท็จมาเบิกความในข้อสำคัญในคดีอาญาดังกล่าว ข้อสำคัญก็คือ โจทก์วางเพลิงหรือไม่แต่จำเลยคดีนี้หาได้เบิกความในข้อสำคัญนี้ไม่ แต่เบิกความโดยนำข้อความที่ตนได้ยินจากคำพูดของบุตรสาวโจทก์ที่พูดว่าโจทก์ ซึ่งข้อความที่บุตรสาวโจทก์พูดนั้นจะเป็นจริงหรือไม่ จำเลยมิได้ยืนยัน คดีโจทก์จึงไม่มีมูล

พิพากษายืน

หมายเลขคดีดำศาลฎีกา

แหล่งที่มา กองผู้ช่วยผู้พิพากษาศาลฎีกา