โจทก์มอบน้ำมันเนย ฯลฯให้ห้างพักกรีที่อินเดียส่งมาให้โจทก์และตกลงกันว่าโจทก์จะต้องใช้เงินอีก ๓๐๕ รูปีให้แก่ห้างพักกรีหรือผู้แทน

ครั้นโจทก์จะไปรับของและจะชำระที่แบงค์ ๆ ไม่ยอมรับ โดยบอกกับโจทก์ว่าโจทก์ต้องเสียเงินพันกว่ารูปี จึงจะได้ของ

ภายหลังปรากฎว่าของนั้นตกมาอยู่กับจำเลย และจำเลยไม่ยอมส่งของให้โจทก์ เวว้นไว้แต่โจทก์จะใช้เงินพันกว่ารูปี

โจทก์จึงฟ้องขอให้จำเลยส่งของจำเลยสู้ว่าจำเลยไม่ได้เกี่ยวข้องกับโจทก์

ศาลฎีกาเห็นว่าจำเลยสืบไม่สมว่าเหตุใดโจทก์จะต้องชำระเงินพันกว่ารูปีแทนเงิน ๓๐๕ รูปีที่ได้ตกลงใว้กับฟ้างพักกรี เมื่อโจทก์จะชำระเงินตามที่ได้ตกลงกันแล้ว โจทก์ก็มีสิทธิ์ที่จะได้ของๆโจทก์ จำเลยหรือผู้แทนของห้างพักกรีไม่มีอำนาจที่จะขอรับเงินให้มากไปกว่าที่โจทก์ตกลงไว้แต่แรก จึงให้จำเลยส่งของแก่โจทก์ ถ้าส่งไม่ได้ก็ให้ใช้ตามราคาท้องตลาดในกรุงเทพฯในเดือนพฤษภาคม พ.ศ.๗๓

หมายเลขคดีดำศาลฎีกา

แหล่งที่มา กองผู้ช่วยผู้พิพากษาศาลฎีกา