เดิมโจทก์ฟ้อง ต. แล ป. สำนวนหนึ่งแลฟ้อง จ. อีกสำนวนหนึ่ง หาว่าปล้นทรัพย์ ต. แล ป.ให้การรับสารภาพ ศาลชั้นต้นตัดสินลงโทษจำเลย คดีส่วน จ.แล ป.เป็นอันยุติ คงมีปัญหาขึ้นมาสำหรับคดีส่วนตัว จ. จำเลยว่าจะเป็นผู้ร้ายรายนี้ด้วยหรือไม่

โจทก์มีพะยานมาสืบพลายปาก แต่ให้การขัดกัน นอกจากนี้ยังมีคำของต. จำเลยซึ่งให้การไว้ในชั้นไต่สวนซัดทอดถึง จ.จำเลยนี้

ศาลฎีกาวินิจฉัยว่าตามกฎหมายลักษณพะยานคำซัดของจำเลยด้วยกันเอง(นอกจากที่โจทก์กันไว้เป็นพะยาน) ไม่มีน้ำหนักฟังไม่ได้ หลักฐานพะยานโจทก์ไม่พอฟังจะลงโทษจำเลยได้ พิพากษาให้ยกฟ้องโจทก์

หมายเลขคดีดำศาลฎีกา

แหล่งที่มา กองผู้ช่วยผู้พิพากษาศาลฎีกา