โจทก์ฟ้องว่า จำเลยทั้งสองกับพวกอีก 2 คนปล้นโคของผู้เสียหายซึ่งอยู่ในความดูแลของนายบีและนายทาไป 1 ตัว โดยใช้ปืนยิงโคนั้นตาย และใช้ปืนขู่เข็ญนายบีและนายทา ขอให้ลงโทษจำเลยตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 340 และให้จำเลยใช้ราคาทรัพย์ 1,500 บาทแก่เจ้าทรัพย์

จำเลยทั้งสองให้การปฏิเสธ

ศาลชั้นต้นพิพากษาว่า จำเลยทั้งสองมีความผิดฐานปล้นทรัพย์โดยมีอาวุธและใช้ปืนยิง ตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 340 วรรค 1, 2ลงโทษจำคุกคนละ 20 ปี ให้จำเลยใช้ราคาทรัพย์ 1,500 บาทแก่เจ้าทรัพย์

จำเลยทั้งสองอุทธรณ์

ศาลอุทธรณ์พิพากษาแก้คำพิพากษาศาลชั้นต้น เป็นว่า จำเลยทั้งสองมีความผิดฐานลักทรัพย์ตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 335(7) ให้จำคุกจำเลยคนละ 3 ปี นอกจากที่แก้ให้เป็นไปตามคำพิพากษาศาลชั้นต้น

โจทก์ฎีกาขอให้ลงโทษจำเลยตามคำพิพากษาศาลชั้นต้น

ศาลฎีกาฟังข้อเท็จจริงว่า นายทากับนายบีบุตรเขยและบุตรเจ้าทรัพย์ นำฝูงโคกระบือของเจ้าทรัพย์ไปเลี้ยง แล้วบุคคลทั้งสองได้ยินเสียงปืนดัง 1 นัดที่ผูกโคซึ่งอยู่ห่างบุคคลทั้งสอง 4 เส้น เห็นฝูงโคกระบือแตกตื่นจนพากันไปดู พอเดินไปได้ราว 2 เส้น ก็เห็นโคถูกปืนล้มอยู่ 1 ตัว และเห็นจำเลยทั้งสองกับชายอีก 2 คนถือปืนยาวทั้ง 4 คนยืนอยู่ใกล้ ๆ กับโคที่ล้ม จำเลยกับพวกมิได้ยกปืนขึ้นเล็งมาที่บุคคลทั้งสอง แต่ปล่อยให้บุคคลทั้งสองต้อนโคกระบือรวมฝูงพากลับบ้าน จึงวินิจฉัยว่าการกระทำของจำเลยไม่เป็นความผิดฐานปล้นทรัพย์

พิพากษายืนตามคำพิพากษาศาลอุทธรณ์

หมายเลขคดีดำศาลฎีกา

แหล่งที่มา กองผู้ช่วยผู้พิพากษาศาลฎีกา