โจทย์ฟ้องว่า จำเลยเปนอำเภอเลินเล่อปล่อยให้ค่านาค้างตั้ง ๕ ปีจนผู้ทำนาอพยพไปหมดแล้วจำเลยยึดที่นาของโจทย์ประกาศจะขายทอดตลาด ขอให้ศาลแสดงว่าโจทย์เจ้าของนาไม่ต้องรับผิดชอบ ถ้าจะต้องรับผิดชอบ ขอให้จำเลยใช้แทน ศาลล่างแลศาลอุทธรณ์ฯ ฟังข้อเท็จจริงว่า จำเลยมิได้เลินเล่อ จำเลยตักเตือนโจทย์แล้ว โจทย์เพิกเฉยเสีย จำเลยจึงได้ยึดจะขายทอดตลาด ส่วนข้อกฎหมายนั้นตัดสินว่าโจทย์จะขอเสียค่านาที่ค้างเพียงปีเดียวก็ไม่ได้เพราะไม่ใช่เปนนาที่รับซื้อโอนมาจากผู้อื่นตามพระราชบัญญัติเพิ่มเติมเก็บเงินค่านา ให้ยกฟ้องโจทย์

โจทย์ฎีกา ว่าถ้าโจทย์ต้องใช้ ควรใช้ปีเดียวตามพระราชบัญญัติเพิ่มเติมเก็บเงินค่านา ร.ศ. ๑๒๔

ฎีกาตัดสินให้ยกฎีกาโจทย์ โดยอ้างว่าศาลล่างได้อธิบายกฎหมายในข้อที่โจทย์ฎีกาไว้ถูกต้องแล้ว

หมายเลขคดีดำศาลฎีกา

แหล่งที่มา กองผู้ช่วยผู้พิพากษาศาลฎีกา