ทางพิจารณาปรากฎว่า บิดาโจทย์ได้ให้ทรัพย์สมบัติแก่โจทย์มาก แต่เวลาให้นั้นโจทย์ยังเปนเด็กอยู่ บ. ผู้เปนมารดาจึงได้รักษาไว้แทน ต่อมา บ. ได้เอาเงินของโจทย์นี้ไปซื้อที่ดิน แต่ลอบใส่ชื่อโจทย์กับ บ. ลงไปซึ่งเปนการผิดน่าที่ผู้ปกครอง

ศาลอุทธรณ์ตัดสินว่า การที่ บ.มีชื่อในโฉนดนั้นเปนการทุจริตผิดน่าที่ผู้ปกครอง จึงพิพากษาให้ถอนชื่อ บ. ออก

จำเลยฎีกาเปนข้อกฎหมาย ๒ ข้อ คือ

๑. ว่าการที่ศาลอุทธรณ์ยกเอาเหตุที่ว่า บ. มีชื่อในโฉนดเปนการทุจริตต่อโจทย์นั้น เปนการนอกประเด็น ทำให้โจทย์เสียเปรียบ

๒. ว่าโจทย์ควรปฏิเสธสัญญาโอนเสียภายในเวลาอันสมควรนับแต่โจทย์บรรลุนิติภาวะเปนผู้ใหญ่

ในประเด็นข้อ ๑ นั้นศาลฎีกาเห็นว่าศาลอุทธรณ์ไม่ได้วินิจฉัยนอกประเด็น เพราะในฟ้องโจทย์มีความชัดพอว่า บ. ลอบลงชื่อตนในโฉนด ซึ่งเปนการทุจริตผิดด้วยน่าที่ผู้ปกครอง

ในประเด็นข้อ ๒ นั้นเห็นว่าข้อเท็จจริงได้ความว่า การที่ บ. มีชื่อรวมอยู่กับโจทย์นั้นโจทย์ไม่ทราบ โจทย์พึ่งทราบเมื่อเปนผู้ใหญ่แล้ว แลเมื่อทราบก็ได้รีบจัดการฟ้องร้องคดีขึ้นทันทีหาได้ละเลยไม่ จึงตัดสินยืนตามศาลอุทธรณ์

หมายเลขคดีดำศาลฎีกา

แหล่งที่มา กองผู้ช่วยผู้พิพากษาศาลฎีกา