ได้ความว่า ย. เปนนักโทษถูกส่งตัวไปอยู่บ้านนายอ๊ะจำเลย แลอยู่ในความปกครองของนายเถ็งจำเลยผู้เปนผู้ใหญ่บ้าน นายอ๊ะจำเลยหาว่า ย. ลักเนยกระป๋องจึงเอาไม้ตีหัวแลตีแขน อ้ายตั้งจำเลยเตะ ย. ถูกที่หูนายเถ็งเตะ ย. ถูกที่คางเพราะภรรยานายเถ็งกล่าวหาว่า ย. ลักเสื่อ ย. ไม่มีบาดเจ็บอย่างใด ต่อมาอีก ย. ตาย โจทก์จึงฟ้องขอให้ลงโทษฐานฆ่าคนตายโดยไม่เจตนา ตามมาตรา ๒๕๑ มาตราเดียวเท่านั้น

ศาลเดิมลงโทษตามมาตรา ๓๓๘ ข้อ ๓

ศาลอุทธรณ์ยกฟ้อง

ศาลฎีกาวินิจฉัยว่าโจทก์ต้องสืบว่า ย. ตายเพราะถูกจำเลยทำร้าย แต่คดีนี้โจทก์สืบไม่สม ส่วนปัญหามีว่าจำเลยจะมีผิด ตามมาตรา ๓๓๘ ข้อ ๓ หรือไม่นั้น กรรมการเห็นว่าโจทก์ตั้งใจฟ้องจำเลยแต่ฐานฆ่าคนตายโดยไม่เจตนาแต่กะทงเดียวเท่านั้นแล พ.ร.บ. ดัดสันดานคนจรจัด มาตรา ๕ ให้ผู้ปกครองคนจรจัดมีอำนาจบังคับปกครองคนชนิดนี้เช่นบิดากับบุตร จึงตัดสินยกฟ้องโจทก์

หมายเลขคดีดำศาลฎีกา

แหล่งที่มา กองผู้ช่วยผู้พิพากษาศาลฎีกา