ข้อเท็จจริงได้ความว่าก่อนนายคำเป้าได้นางคำเป็นภรรยา นายคำเป้าได้กู้เงินขุนกิตติวาท ๒๔๘๐ บาท ภายหลังได้นางคำเป็นภรรยา นางคำมีห้องแถวเป็นสินเดิมซึ่งเอามาบริคณห์ แล้วได้ปลูกห้องแถวต่อเติมกับห้องแถวของนางคำเป็นหลังเดียวกัน ต่อมานายคำเป้า ได้ทำสัญญาใหม่อีกฉะบับหนึ่งยอมมอบกรรมสิทธิในห้องแถวทั้งหมดให้ขุนกิติฯ ถ้านายคำเป้าไม่ชำระเงินที่กู้ให้เสร็จภายใน ๓ ปี พอทำสัญญาใหม่นี้ไม่นานเท่าใดนายคำเป้ากับนางคำก็หย่ากัน และตกลงด้วยปากยอมแบ่งห้องแถวรายพิพาทให้นางคำ เมื่อหย่ากันแล้วนายคำเป้ากลับมาทำสัญญาให้ขุนกิตติ ฯ อีกว่ายอมให้ ขุนกิตติ ฯ เก็บค่าเช่าและขอให้ห้ามฝ่ายขุนกิตติ ฯ ฟ้องขับไล่นางคำซึ่งอยู่ในห้องแถวนั้น ๒ ห้อง

ศาลฎีกาตัดสินว่า ห้องแถวเป็นอสังหาริมทรัพย์ สัญญาที่นายคำเป้า ทำไว้ไม่ใช่จำนองหรือจำนำ เพราะเป็นสัญญาทำกันเอง ไม่ผูกมัดห้องแถว ห้ามไม่ให้จำเลยเกี่ยวข้องในที่รายพิพาท

หมายเลขคดีดำศาลฎีกา

แหล่งที่มา กองผู้ช่วยผู้พิพากษาศาลฎีกา