โจทก์ฟ้องหาว่า จำเลยขนย้ายข้าวเหนียวออกนอกเขตห้ามขนย้ายข้าวเพื่อนำออกนอกราชอาณาจักร โดยไม่ได้รับอนุญาต ขอให้ลงโทษ จำเลยให้การรับสารภาพ ศาลชั้นต้นฟังว่า คำว่า ข้าวสารตามพระราชบัญญัติสำรวจและห้ามกักกันข้าวมิได้หมายความถึงข้าวเหนียวด้วย จำเลยไม่มีผิดตามพระราชบัญญัติสำรวจและห้ามกักกันข้าว แต่มีผิดตามพระราชบัญญัติควบคุมการส่งออกไปนอกและการนำเข้ามาในราชอาณาจักรซึ่งสินค้าบางอย่าง พ.ศ. 2482 และให้ลดฐานพยายาม 1 ใน 3 คงปรับ จำเลย 100 บาท ของกลางริบ ศาลอุทธรณ์พิพากษายืน

โจทก์ฎีกา

ศาลฎีกาวินิจฉัยว่า พระราชบัญญัติสำรวจและห้ามกักกันข้าวทั้งฉบับเดิมและที่แก้ไข ไม่มีบทวิเคราะห์ศัพท์กล่าวถึงข้าวเหนียวแต่พระราชบัญญัติการค้าข้าวได้ให้บทวิเคราะห์ศัพท์ทำนองเดียวกันพระราชบัญญัติสำรวจและห้ามกักกันข้าวแต่ระบุถึงข้าวเหนียวไว้โดยเฉพาะ นอกจากนั้นพระราชบัญญัติทั้ง 2 ฉบับได้แก้ไขเพิ่มเติมครั้งที่ 2 ในวันเดียวกัน พระราชบัญญัติสำรวจและห้ามกักกันข้าวไม่มีแก้ไขเปลี่ยนแปลงบทวิเคราะห์ศัพท์เดิม แต่พระราชบัญญัติการค้าข้าววิเคราะห์ศัพท์ใหม่ ได้กล่าวถึงข้าวเหนียวด้วย ย่อมแสดงว่า พระราชบัญญัติสำรวจและห้ามกักกันข้าว ไม่มีความมุ่งหมายถึงข้าวเหนียวด้วย

พิพากษายืน

หมายเลขคดีดำศาลฎีกา

แหล่งที่มา กองผู้ช่วยผู้พิพากษาศาลฎีกา