ได้ความว่าจำเลยได้จ้างสามีโจทย์ให้จัดหาคนงานขนของขึ้นลงเรือตามสัญญาซึ่งมีข้อความข้อ ๑ ว่า "ถ้าเกิดการลักสินค้าขึ้นในเรือ สามีโจทย์ยอมให้จำเลยริบเงิน ๑๕๐๐ บาทที่สามีโจทย์วางไว้ให้เป็นประกัน มีกุลี ๒ คนที่สามีโจทย์จ้างมานั้นได้ขะโมยเข้าสารไป ๑ กระสอบราคา ๗ บาท แลผู้ร้ายนั้นได้ถูกศาลลงโทษไปแล้ว จำเลยจึงริบเงินประกันนั้นเสีย

ฎีกาตัดสินว่า จำเลยมีสิทธิที่จะริบเงินประกันไว้ได้ แต่เมื่อมาระลึกถึงจำนวนเงินที่สามีโจทย์ได้วางไว้ ประกอบกับเหตุอันเล็กน้อยที่ได้เกิดขึ้นแล้วจำเลยจะริบเงินทั้งหมดนั้น เป็นการไม่เหมาะแลยุติธรรม แลเงินประกันนั้นตามกฎหมายต้องถือว่าเป็นเบี้ยปรับ เพราะสามีโจทย์ให้เงินไว้สำหรับการที่สามีโจทย์จะทำงานทุกอย่างทุกประเภทตามสัญญา จึงพิพากษาให้จำเลยคืนเงิน ๑๓๕๐ บาทให้โจทย์

หมายเลขคดีดำศาลฎีกา

แหล่งที่มา กองผู้ช่วยผู้พิพากษาศาลฎีกา