ได้ความว่าเมื่อประมาณ ๑๐ ปีมานี้จำเลยได้ทำรั้วรุกล้ำทางหลวงและได้ลงมือทำนาในที่ ๆ รุกล้ำนั้นด้วยตนเองบ้าง ให้ผู้อื่นทำบ้าง เจ้าพนักงานอำเภอได้สั่งให้จำเลยรื้อถอนรั้วออกไปให้พ้นทางหลวงจำเลยไม่รื้อ โจทก์จึงฟ้องขอให้ลงโทษจำเลยฐานรุกล้ำทางหลวงและขัดคำสั่งเจ้าพนักงาน

ศาลชั้นต้นพิพากษาว่าจำเลยมีความผิดฐานขัดคำสั่งเจ้าพนักงานตามมาตรา ๓๓๔ ข้อ ๒ ให้ปรับจำเลย ๑๐ บาทกับให้รื้อถอนรั้วออกไปให้พ้นเขตต์ทางหลวง แต่ที่โจทก์ขอให้ลงโทษจำเลยฐานรุกล้ำทางหลวงนั้นคดีขาดอายุความแล้วให้ยกเสีย

ศาลฎีกาตัดสินยืนตามศาลอุทธรณ์ว่า แม้จำเลยจะได้ทำรั้วมาตั้ง ๑๐ ปีก็จริงหาได้หยุดเพียงนั้นไม่ ยังได้ปลูกเข้าในที่ ๆ รุกล้ำนี้เสมอมา จนถึงวันที่เจ้าพนักงานสั่งห้ามครั้งหลังที่สุดไม่เกิน ๑ ปี คดีโจทก์ย่อมไม่ขาดอายุความ ส่วนข้อหาของโจทก์ว่าจำเลยขัดคำสั่งเจ้าพนักงานนั้นเห็นว่าการที่จำเลยรุกล้ำทางหลวงก็เป็นความผิดตาม ม.๓๓๖ ข้อ ๒ อยู่แล้ว การใดกฎหมายบัญญัติว่าเป็นผิดและกำหนดโทษไว้ผู้ใดทำก็เป็นความผิดทีเดียวไม่พักต้องรอคำสั่งของเจ้าพนักงานจึงลงโทษจำเลยฐานนี้มิได้อ้างฎีกาที่ ๑๐๔/๒๔๖๒ และฎีกาของจำเลยที่ว่าฟ้องเคลือบคลุมนั้นไม่เป็นความจริงพิพากษาลงโทษจำเลยตาม ม.๓๓๖ (๒) ปรับ ๑๐ บาท

หมายเลขคดีดำศาลฎีกา

แหล่งที่มา กองผู้ช่วยผู้พิพากษาศาลฎีกา