คดีได้ความว่า จำเลยบังอาจปลอมหนังสือเรียกว่าแบบ 3 และแบบ ส.2/44โดยจำเลยบังอาจเพิ่มเติมจำนวนสุราลงไป แสดงว่ารับจ่ายให้ร้านสาขาประจำตำบลรวม 3 ตำบลซึ่งความจริงไม่มีจำนวนสุราดังกล่าว และร้านสาขาประจำตำบลก็หาได้รับสุราจากจำเลยไม่ ทั้งนี้โดยจำเลยเป็นเสมียนบริษัทส่งสุราให้ร้านสาขา มีหน้าที่ต้องลงบัญชีดังกล่าวแล้วให้ตรงกับความเป็นจริง ตามระเบียบของกรมสรรพสามิตแบบบัญชีดังกล่าวแล้วเป็นแบบพิมพ์ของสรรพสามิตจ่ายให้ แต่เมื่อขาดมือก็ใช้กระดาษอื่นทำขึ้นเอง

ศาลชั้นต้นและศาลอุทธรณ์เห็นว่า เอกสารที่จำเลยปลอมนี้ หาใช่หนังสือราชการไม่ เพราะแม้จะเป็นแบบพิมพ์ของกรมสรรพสามิตซึ่งเป็นหน่วยราชการก็ดี แต่การกรอกข้อความเป็นหน้าที่ของเจ้าของร้านซึ่งเป็นเอกชนธรรมดาซึ่งเท่ากับเป็นถ้อยคำของเจ้าของร้าน หาใช่หนังสือที่เจ้าหน้าที่ได้เรียบเรียงหรือรับรองว่าเป็นของที่แท้จริงไม่ จะถือว่าเป็นหนังสือราชการไม่ได้ พิพากษาลงโทษตามมาตรา 223 ฐานปลอมหนังสือธรรมดา

โจทก์ฎีกา ศาลฎีกาเห็นว่า หนังสือที่จำเลยปลอมขึ้นนี้ เป็นหนังสือธรรมดา ที่จำเลยปลอมขึ้นโดยเจตนาให้ทางราชการหลง มิใช่ปลอมหนังสือของทางราชการหรือหนังสือที่ทางราชการทำขึ้นแต่อย่างใดจึงถือว่าเป็นหนังสือราชการตามมาตรา 6 ข้อ 19 ไม่ได้ พิพากษายืน

หมายเลขคดีดำศาลฎีกา

แหล่งที่มา กองผู้ช่วยผู้พิพากษาศาลฎีกา