คดีนี้ศาลชั้นต้นตัดสินลงโทษจำเลยฐานทำร้ายร่างกายสาหัส ตาม ม.๒๕๖(๘)จำคุก ๒ ปี ศาลอุทธรณ์แก้ว่าบาดแผลของเจ้าทุกข์ไม่ถึงสาหัส จำเลยมีผิดตาม ม.๒๕๔ จำคุก ๑ ปี ลดโทษฐานยั่วโทษะตาม ม.๕๕ กึ่งหนึ่งเหลือ ๖ เดือน แต่ให้รอการลงอาญาไว้

ศาลฎีกาตัดสินว่าคดีนี้ศาลชั้นต้นฟังว่าเป็นบาดแผลสาหัสจำคุก๒ ปีตาม ม.๒๕๖ ศาลอุทธรณ์ฟังว่าเป็นบาดแผลไม่สาหัสลงโทษ ๖ เดือนตามมาตรา ๒๕๔-๕๕ เป็นการแก้ไขเล็กน้อยและตามฎีกาของโจทก์มีปัญหาว่าบาดแผลสาหัสหรือไม่สาหัสก็เป็นปัญหาข้อเท็จจริง ฉะนั้นฎีกาของโจทก์จึงต้องห้ามตาม ม.๒๑๘ ประมวลวิธีพิจารณาอาญา ส่วนการรอกการลงอาญาหรือไม่ก็อยู่ในดุลยพินิจของศาลจึงให้ยกฎีกาโจทก์เสีย

หมายเลขคดีดำศาลฎีกา

แหล่งที่มา กองผู้ช่วยผู้พิพากษาศาลฎีกา