ศาลชั้นต้นพิพากษาให้ลงโทษจำเลยฐานข่มขืนกระทำชำเราศาลอุทธรณ์พิพากษายกคำพิพากษาศาลชั้นต้น และให้จำหน่ายคดี โจทก์ฎีกา

ศาลฎีกาวินิจฉัยข้อกฎหมายว่า "คดีได้ความว่า เมื่อวันที่ 20 มิถุนายน2522 ผู้เสียหายยื่นคำร้องความว่า ผู้เสียหายไม่ประสงค์จะดำเนินคดีกับจำเลยเพราะจำเลยได้ชดใช้ค่าเสียหายให้แก่ผู้เสียหายเป็นเงิน 15,000 บาท และศาลชั้นต้นจดรายงานกระบวนพิจารณาในวันเดียวกันนั้นความว่า จำเลยและผู้เสียหายพร้อมมารดามาศาล จำเลยยินยอมชดใช้ค่าเสียหายจำนวน15,000 บาทให้แก่ผู้เสียหาย หลังจากรับค่าเสียหายจำนวนดังกล่าวแล้วผู้เสียหายแถลงว่าการดำเนินคดีสุดแล้วแต่ศาลจะพิจารณาปัญหามีว่าผู้เสียหายได้ถอนคำร้องทุกข์หรือผู้เสียหายกับจำเลยได้ยอมความกันโดยถูกต้องตามกฎหมายแล้วหรือไม่ พิเคราะห์แล้ว ศาลฎีกาเห็นว่าข้อความในคำร้องของผู้เสียหายแสดงว่าผู้เสียหายไม่ประสงค์จะดำเนินคดีกับจำเลยต่อไปเพราะจำเลยได้ชดใช้ค่าเสียหายให้แก่ผู้เสียหายจนเป็นที่พอใจจึงเป็นเรื่องที่ผู้เสียหายกับจำเลยตกลงยอมความกันโดยถูกต้องตามกฎหมายตามประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความอาญา มาตรา 39(2) มิใช่เป็นเรื่องที่ผู้เสียหายถอนคำร้องทุกข์ ส่วนข้อความในรายงานกระบวนพิจารณาที่ว่าการดำเนินคดีสุดแล้วแต่ศาลจะพิจารณานั้น มีความหมายว่าให้ศาลดำเนินการต่อไปตามกฎหมาย คดีนี้เป็นความผิดอันยอมความได้ เมื่อผู้เสียหายกับจำเลยตกลงยอมความกันโดยถูกต้องตามกฎหมายในคดีความผิดต่อส่วนตัว เช่นนี้ สิทธิที่โจทก์จะนำคดีอาญามาฟ้องย่อมระงับไป ศาลอุทธรณ์พิพากษาให้จำหน่ายคดีชอบแล้ว"

พิพากษายืน

หมายเลขคดีดำศาลฎีกา

แหล่งที่มา เนติบัณฑิตยสภา