คดีเรื่องนี้ได้ความว่า ปู่ของจำเลยจะขายฝากที่ดิน จึงได้มอบให้จำเลยเป็นผู้ไปทำการแทน แต่จำเลยหาได้บอกความจริงแก่กรมการอำเภอไม่ กลับไปบอกกับอำเภอ ว่าเป็นที่ดินของจำเลย เจ้าพนักงานกรมการอำเภอหลงเชื่อจึงได้ออกประกาศไป ภายหลังปรากฎว่าเจ้าหนี้ของสามี จำเลยมาร้องคัดค้านความจึงปรากฎว่าที่ดินรายนี้หาใช่จำเลย

ปัญหามีว่าคำที่จำเลยกล่าวเช่นนี้เป็นความผิดฐานแจ้งความเท็จตามกฎหมายอาชญามาตรา ๑๑๘ หรือไม่

ศาลฎีกาตัดสินว่า คำที่จำเลยกล่าวนั้นเป็นคำเท็จ การประกาศของเจ้าพนักงานก็จะต้องเสียเลิกรื้อร้างไป ใช้ไม่ได้และทำให้เสียเวลาการงานของเจ้าพนักงานที่ไม่ควรจะเสียเช่นนี้ จึงเห็นได้ว่าเป็นการเสียหายเกิดขึ้นแล้ว จึงให้ลงโทษจำเลยตามกฎหมายอาชญา ม.๑๑๘

หมายเลขคดีดำศาลฎีกา

แหล่งที่มา กองผู้ช่วยผู้พิพากษาศาลฎีกา