ท. เขียนหนังสือฉบับหนึ่งให้จำเลยถือไปยืมเงิน ก. ๑๐๐ บาท จำเลยรับหนังสือนั้นไปแล้วไปเขียนหนังสือขึ้นใหม่อีกฉบับหนึ่งมีความว่า ท.ขอยืมเงิน ก. ๒๐๐ บาท แล้วจำเลยเอาหนังสือปลอมนี้ไปให้ ก. ก.หลงเชื่อจึงมอบเงินให้ ๒๐๐ บาทให้จำเลย ๆ รับเงินมาให้ ท. เพียง ๑๐๐ บาท เอาไว้เปนประโยชน์ตนเสีย ๑๐๐ บาทดังนี้ วินิจฉัยว่าจำเลยมีความผิด ๒ กะทง คือฐานปลอมหนังสือ แลฐานฉ้อตามกฎหมายลักษณอาญามาตรา ๒๒๔ แล ๓๐๔

จำเลยทำผิดฐานฉ้อโกงเงินโจทย์ แม้โจทย์จะไม่ได้ฟ้องร้องเรียกเงินด้วยก็ดี เมื่อศาลพิพากษาลงโทษจำเลย ศาลมีอำนาจที่บังคับให้จำเลยใช้เงินโจทย์ได้ตามกฎหมายลักษณอาญามาตรา ๙๕

หมายเลขคดีดำศาลฎีกา

แหล่งที่มา กองผู้ช่วยผู้พิพากษาศาลฎีกา