โจทก์ ฟ้อง ขอ ให้ ลงโทษ จำเลย ฐาน ฆ่า ผู้อื่น โดย ไตร่ตรอง ไว้ ก่อนจำเลย ให้การ ปฏิเสธ

ศาลชั้นต้น และ ศาลอุทธรณ์ พิพากษา ว่า จำเลย มี ความผิด ตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 288 ให้ จำคุก ตลอด ชีวิต และ ริบ ของกลางจำเลย ฎีกา

ศาลฎีกา วินิจฉัย ว่า ผู้ตาย พูด ว่า 'ผม น่ากลัว จะ ไม่ รอด ขอ ฝากลูก ฝาก เมีย ให้ พี่ หมวด ดูแล ด้วย' พร้อมกับ ถอด สร้อยคอ นาฬิกาและ แหวน มอบ ให้ พยาน ไว้ โดย สั่ง ให้ เอา ไป มอบ แก่ ภริยา ผู้ตายพยาน ถาม ว่า ใคร เป็น คน ยิง จำได้ ไหม ผู้ตาย ว่า นาย คำแต๋ว เป็นคน ยิง กับ พูด ต่อไป ว่า 'เพื่อน รักกัน แท้ๆ ไม่น่า จะ ทำ ผม เลย'พยาน เล่า เหตุการณ์ ให้ ร้อยตำรวจโท วิรัช ฟัง ใน คืน เกิดเหตุ โดยบอกด้วย ว่า ผู้ตาย ระบุ ว่า จำเลย เป็น คนร้าย และ ร้อยตำรวจโท วิรัชเบิกความ ว่า ใน คืน เกิดเหตุ พยาน สอบถาม นาย ม้าต และ ร้อยตำรวจโทประพจน์ ที่ โรงพยาบาล คน ทั้ง สอง ว่า นาย คำแต๋ว เป็น คน ยิง ผู้ตายจากนั้น พยาน ไป ตรวจ สถานที่ เกิดเหตุ ปรากฏ ว่า มี แสงไฟ จาก หลอดขนาด 100 แรงเทียน ที่ ชายคา หน้าบ้าน บริเวณ หน้าบ้าน สว่าง ส่วนจำเลย นำสืบ ปฏิเสธ อ้าง ฐาน ที่ อยู่ ว่า วัน เวลา เกิดเหตุ จำเลยพร้อมด้วย พวก หลายคน รับประทาน อาหาร และ ดื่ม สุรา อยู่ ที่ บ้านจำเลย ศาลฎีกา พิเคราะห์ แล้ว เห็น ว่า แม้ โจทก์ จะ มี นาย ม้าตเพียง คน เดียว ที่ เป็น ประจักษ์พยาน แต่ คำ ของ ผู้ตาย ที่ บอก แก่ร้อยตำรวจโท ประพจน์ ว่า จำเลย เป็น คนร้าย เป็น คำ บอกเล่า ของ บุคคลผู้ ใกล้ จะ ตาย และ รู้ตัว ว่า กำลัง ใกล้ จะ ตาย จึง รับ ฟัง เป็นพยาน ประกอบ คำ นาย ม้าต ได้ ทั้ง ผู้ตาย ถูก ยิง ด้านหน้า ย่อม มีโอกาส เห็น คนร้าย ประกอบ กับ นาย ม้าต และ ร้อยตำรวจโท ประพจน์ แจ้งต่อ ร้อยตำรวจโท วิรัช พนักงาน สอบสวน ใน คืน เกิดเหตุ ว่า จำเลยเป็น คน ยิง ผู้ตาย พยาน หลักฐาน โจทก์ จึง มี น้ำหนัก มั่นคงข้อเท็จจริง เชื่อ ว่า จำเลย เป็น คนร้าย ที่ ใช้ อาวุธปืน ลูกซองยาว ยิง ผู้ตาย ถึง แก่ ความตาย พยาน ฐาน ที่ อยู่ ของ จำเลย ไม่ มีน้ำหนัก หักล้าง พยาน โจทก์ ศาลล่าง ทั้ง สอง พิพากษา ชอบ แล้ว ฎีกาจำเลย ฟัง ไม่ ขึ้น

พิพากษายืน

หมายเลขคดีดำศาลฎีกา

แหล่งที่มา ADMIN