โจทก์ฟ้องว่า จำเลยทั้งสองซึ่งเป็นเจ้าพนักงาน ได้เบียดบังเอาเงินค่าธรรมเนียมการขอให้มีอาวุธปืนเป็นประโยชน์ส่วนตัวโดยทุจริต ขอให้ลงโทษตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 147, 352 และ 83

จำเลยทั้งสองให้การปฏิเสธ

ศาลชั้นต้นพิพากษาว่า จำเลยทั้งสองมีความผิดตามมาตรา 147ให้จำคุกคนละ 5 ปี ลดโทษให้ 1 ใน 3 ตามมาตรา 78 คงจำคุกคนละ 3 ปี4 เดือน

จำเลยทั้งสองอุทธรณ์

ศาลอุทธรณ์พิพากษาแก้เฉพาะจำเลยที่ 2 ให้ยกฟ้อง ส่วนจำเลยที่ 1 คงพิพากษายืน

โจทก์และจำเลยที่ 1 ฎีกา

ศาลฎีกาเห็นว่า เฉพาะจำเลยที่ 1 ต้องห้ามมิให้ฎีกาในปัญหาข้อเท็จจริง และปัญหาที่จำเลยที่ 1 ฎีกาว่าไม่มีเจตนาทุจริต นั้นเป็นปัญหาข้อเท็จจริง (อ้างฎีกาที่ 457/2489)

สำหรับจำเลยที่ 2 ศาลฎีกาฟังว่าได้กระทำผิดด้วย จึงพิพากษาแก้ว่าจำเลยที่ 2 มีผิดตามมาตรา 147 และให้ลงโทษตามคำพิพากษาศาลชั้นต้นนอกจากที่แก้ให้เป็นไปตามคำพิพากษาศาลอุทธรณ์

หมายเลขคดีดำศาลฎีกา

แหล่งที่มา กองผู้ช่วยผู้พิพากษาศาลฎีกา