โจทก์ฟ้องว่า จำเลยใช้รถแทรกเตอร์ดันดินถูกท่อประปาของโจทก์แตกเสียหายเป็นระยะทาง 96 เมตร จำเลยทำหนังสือยินยอมชดใช้ค่าเสียหาย โจทก์ซ่อมท่อเป็นเงิน25,140 บาท จำเลยไม่ชำระค่าเสียหาย ขอให้ศาลพิพากษาบังคับให้จำเลยใช้ค่าเสียหายให้โจทก์พร้อมดอกเบี้ย

จำเลยให้การว่าโจทก์ไม่มีอำนาจฟ้อง ฟ้องโจทก์ขาดอายุความ ท่อโจทก์แตกเสียหายไม่เกิน 10 เมตร ค่าเสียหายไม่เกิน 2,000 บาท พนักงานของโจทก์รับค่าเสียหายดังกล่าวไปแล้ว

ศาลชั้นต้นพิพากษายกฟ้อง

โจทก์อุทธรณ์

ศาลอุทธรณ์พิพากษากลับให้จำเลยชดใช้ค่าเสียหายพร้อมดอกเบี้ยให้โจทก์

จำเลยฎีกา

ศาลฎีกาวินิจฉัยว่า เมื่อมีการกระทำละเมิดต่อโจทก์เกิดขึ้น จะมีการเสนอเรื่องขึ้นไปตามลำดับขั้น หากตกลงกันได้ก็ไม่ต้องเสนอต่อไป หากตกลงกันไม่ได้จึงจะต้องเสนอถึงผู้ว่าการการประปานครหลวง สำหรับกรณีละเมิดตามคดีนี้ ผู้ว่าการการประปานครหลวงเพิ่งได้รับรายงานเมื่อวันที่ 23 กุมภาพันธ์ 2522 โจทก์เป็นนิติบุคคลมีผู้ว่าการเป้นผู้บังคับบัญชารับผิดชอบเป็นผู้แทนนิติบุคคล เมื่อยังไม่ทราบความผิดตามที่รายงานมาตามลำดับ อายุความละเมิด 1 ปียังไม่เริ่มนับโจทก์ฟ้องคดีนี้เมื่อวันที่ 21 กุมภาพันธ์ 2523 ไม่เกิน 1 ปี คดีของโจทก์จึงไม่ขาดอายุความ และวินิจฉัยว่าค่าเสียหายที่โจทก์ขอมาศาลฎีกาเห็นว่าเหมาะสมแล้ว การที่จำเลยให้เงินแก่พนักงานของโจทก์ไปไม่ใช่การชำระค่าเสียหาย เชื่อว่าโจทก์เสียหายจริงและจำเลยยังไม่ได้ชำระค่าเสียหายให้โจทก์

พิพากษายืน

หมายเลขคดีดำศาลฎีกา

แหล่งที่มา กองผู้ช่วยผู้พิพากษาศาลฎีกา