ได้ความว่าในวันเกิดเหตุเวลาประมาณ ๒๑ นาฬิกา ผู้ตายขึ้นไปบนเรือนจำเลย ๆ เข้าใจว่าผู้ตายเป็นผู้ร้ายลักทรัพย์จึงคว้าขวานแลมีคดีแลฟันผู้ตายหลายแผล ผู้ตายถอยไปที่ระเบียงเรือน จำเลยตามไปซ้ำอีกผู้ตายล้มลงถึงแก่ความตาย ณ ที่นั้น

ศาลอุทธรณ์เห็นว่า ขณะที่ผู้ตายได้ถอยออกไปข้างนอกจำเลยยังตามไปใช้ขวานตีซ้ำจนผู้ตาย ๆ ณ ที่นั้น เป็นการป้องกันเกินสมควรแก่เหตุ พิพากษาให้ลงโทษตาม ม. ๒๔๙ - ๕๓

ศาลฎีกาเห็นว่า ขณะเกิดเหตุเป็นเวลาค่ำคืนมืดไม่เห็นได้ว่าใครเป็นใครแลเป็นการยากที่จะชั่งใจในขณะติดพันกับผู้ร้ายอยู่นั้น เพราะไม่ปน่ว่าผู้ร้ายจะมีอาวุธอะไรหรือไม่ ที่ศาลชั้นต้นเห็นว่าสมควรแก่เหตุขอบด้วยเหตุผลแล้ว จึงพิพากษาให้ยกฟ้องโจทก์

หมายเลขคดีดำศาลฎีกา

แหล่งที่มา กองผู้ช่วยผู้พิพากษาศาลฎีกา