ความว่า จำเลยเป็นกำนันได้จับโจทก์มัดมือพาไปหน่วงเหนี่ยวกักขังไว้ยังที่ว่าการอำเภอ 1 ชั่วโมง โจทก์ขอให้ลงโทษตามกฎหมายลักษณะอาญา มาตรา 270 จำเลยให้การว่า พนักงานสอบสวนสั่งให้จำเลยจับ และแถลงรับว่าที่จับโจทก์นั้นโดยมิได้มีหมาย โจทก์ไม่สืบพยาน ศาลชั้นต้นสั่งงดสืบพยานจำเลย พิพากษาว่า จำเลยมีความผิดตามกฎหมายลักษณะอาญา มาตรา 270 ให้จำคุก 15 วัน ปรับ 50 บาท ยกโทษจำคุกปรับสถานเดียว

ศาลอุทธรณ์พิพากษาแก้ให้ลดโทษฐานปรานีตามมาตรา 59 เสีย 1 ใน 3 คงจำคุก 10 วัน ปรับ 33 บาท 33 สตางค์ โทษจำให้ยกเสีย

จำเลยฎีกา

ศาลฎีกาเห็นว่า จำเลยจับโจทก์โดยไม่มีหมายจับ เป็นการกระทำที่ผิดกฎหมาย และพนักงานสอบสวนก็ไม่มีอำนาจที่จะสั่งให้จับโดยไม่มีหมายจับ ที่จำเลยฎีกาว่าจำเลยเชื่อโดยสุจริตว่า คำสั่งของพนักงานสอบสวนเป็นคำสั่งที่ชอบด้วยกฎหมายนั้น เห็นว่าข้อแก้ตัวของจำเลยฟังไม่ขึ้น ดังศาลเดิมได้วินิจฉัยไว้แล้ว ข้อที่จำเลยฎีกาว่าจำเลยควรผิดเพียงฐานประมาทเท่านั้นเห็นว่า จำเลยเจตนาจับโจทก์โดยตรง หาใช่ประมาทไม่

พิพากษายืน

หมายเลขคดีดำศาลฎีกา

แหล่งที่มา กองผู้ช่วยผู้พิพากษาศาลฎีกา