โจทก์ฟ้องว่าจำเลยได้รับเงินไปแล้ว ไม่โอนสิทธิในการผูกขาดทำชันให้โจทก์ ฯ

ทางพิจารณาได้ความว่าโจทก์จำเลยได้รับอนุญาตทำชันในบริเวณติดต่อกัน โจทก์จำเลยเคยวิวาทกันเรื่องทำชันเสมอ ผู้ว่าราชการจังหวัดกับพระศรีประชาผู้พิพากษาได้พูดไกล่เกลี่ยให้ โจทก์จำเลยตกลงสัญญากันด้วยปากซึ่งเปนมูลให้โจทก์ฟ้องคดีนี้ ฝ่ายจำเลยต่อสู้ว่าโจทก์ไม่ไปรับโอนในวันที่ ๗ กรกฎาคม โจทก์เปนผู้ผิดสัญญา ฯ

ศาลอุทธรณ์ตัดสินว่าสัญญาชนิดนี้เปนสัญญาปราณีปรานอมตามประมวลแพ่ง มาตรา ๘๕๐ ต้องทำเปนหนังสือ

ศาลฎีกาตัดสินว่าสัญญานี้เปนสัญญาโอนสิทธิในการผูกขาดทำชัน ไม่มีกฎหมายหมายบังคับว่าให้ทำกันเปนหนังสือแลกำหนดเวลาไปโอนไม่เปนข้อใหญ่ใจความสำหรับสัญญาเรื่องนี้ เพราะ โจทก์จำเลยตกลงกันว่า จะโอนโดยเร็วเท่านั้น แลเมื่อวันที่ ๗ กรกฎาคม นายอำเภอแลเจ้าพนักงานป่าไม้มาพร้อมกันไม่ได้จึงได้เลื่อนไป ข้อที่ศาลอุทธรณ์ฟังว่า สัญญานั้นเปนสัญญาปราณีปรานอมนั้นยังไม่ปรากฏว่าโจทก์จำเลยได้มีการวิวาท หรือมีมูลกรณีย์อะไรที่จะก่อการวิวาทจึงตัดสินว่าจำเลยเปนผู้ผิดสัญญา ให้จำเลยใช้ค่าเสียหาย

หมายเลขคดีดำศาลฎีกา

แหล่งที่มา กองผู้ช่วยผู้พิพากษาศาลฎีกา