ได้ความว่าจำเลยและสามีจำเลยได้เข้าไปอยู่ในที่สาธารณประโยชน์ของแผ่นดินมาประมาณ ๑๐ ปีกว่าแล้ว ต่อมากรมการอำเภอได้มีคำสั่งให้สามีจำเลยออกไปให้พ้นเขตต์นี้สามีจำเลยไม่ยอมออก อัยยการจึงฟ้องหาว่าขัดคำสั่งเจ้าพนักงาน ศาลได้ลงโทษคดีเสร็จไปแล้ว บัดนี้สามีจำเลยถึงแก่กรรม จำเลยผู้เป็นภรรยายังอยู่ในที่นี้สืบมากรมการอำเภอได้มีคำสั่งให้จำเลยออกไปให้พ้นเขตต์อีก จำเลยไม่ยอมออกโจทก์จึงฟ้องจำเลยฐานขัดคำสั่งเจ้าพนักงาน

ศาลชั้นต้นแลศาลอุทธรณ์พิพากษาลงโทษจำเลยตามมาตรา ๒๒๔ ข้อ ๒

จำเลยฎีกาว่า จำเลยเข้าครอบครองก่อนทางการประกาศและขึ้นทะเบียนว่าเป็นที่สาธารณประโยชน์ และว่าถ้าทางการจะให้เป็นที่สาธรณประโยชน์จะต้องออกพระราชกฤษฎีกา

ศาลฎีกาตัดสินว่าที่นี้เป็นที่สาธารณประโยชน์อยู่ก่อนจำเลยเข้าอยู่ แม้จะประกาศและขึ้นทะเบียนภายหลังก็ไม่กลายสภาพไปได้ จำเลยจะอยู่นานเท่าใดก็ไม่เกิดกรรมสิทธิเมื่อจำเลยเข้าอยู่นานเท่าใดก็ไม่เกิดกรรมสิทธิเมื่อจำเลยเข้าอยู่โดยไม่มีกรรมสิทธิ ก็ไม่จำต้องออกพระราชกฤษฎีกา จึงพิพากษายืนตามศาลล่างทั้ง ๒

หมายเลขคดีดำศาลฎีกา

แหล่งที่มา กองผู้ช่วยผู้พิพากษาศาลฎีกา