จำเลยมีห้องแถวให้คนเช่า ได้ค่าเช่าเดือนละ ๑๕๐ บาท ผู้เช่าให้คนอื่นเช่าต่อได้ค่าเช่าสูงขึ้นไปอีก โจทย์จะเก็บภาษีโรงร้านตามราคาค่าเช่าที่ผู้เช่าเก็บได้อีกต่อหนึ่งนี้เปนเกณฑ์

ฎีกาตัดสินว่า ผู้ให้เช่าโดยสุจริตไม่ใช่เปนอุบายเลี่ยงภาษีให้น้อยลงตามประกาศปี ร.ศ. ๑๓๑ ซึ่งแก้ข้อความในประกาศเก็บภาษีโรงร้านปีมะเมียโทศก จ.ศ. ๑๒๓๒ ก็มีความตอนหนึ่งว่า " ความประสงค์ในประกาศเก่าที่กล่าวมาแล้วนั้น ก็เข้าใจกันว่าเงินค่าภาษี ( โรงร้าน ) นั้น เก็บจากรายได้ตามส่วนที่เจ้าของได้รับ " เห็นควรเก็บตามส่วน ( ค่าเช่า ) ที่จำเลยได้รับเท่านั้น จำเลยไม่ต้องรับผิดชอบในจำนวนค่าเช่าที่เก็บได้มากขึ้นไปนอกจากค่าเช่าที่จำเลยได้รับ จึงให้ยกฟ้องโจทย์ ในข้อที่จะขอให้เก็บเกินปี

หมายเลขคดีดำศาลฎีกา

แหล่งที่มา กองผู้ช่วยผู้พิพากษาศาลฎีกา