หลวงพินิจถึงแก่กรรม จำเลยที่ ๑ เปนเจ้าภาพปลงศพ และได้พิมพ์หนังสือ "นวรหคุณ" มีประวัติของหลวงพินิจอยู่ด้วยแต่ในประวัติไม่ได้กล่าวชื่อโจทก์ว่าเปนบุตร์หลวงพินิจ ทำให้เปนการเสียหายแก่โจทก์ขอให้ทำลายประวัติหรือให้ลงข่าวแก้

ศาลแพ่งเห็นว่า การที่จำเลยไม่กล่าวชื่อโจทก์ในประวัตินั้น ย่อมเปนเหตุให้ผู้อ่านเข้าใจผิดทำให้โจทก์เสียหายตามประมวลแพ่ง ม.๕-๔๒๑ กับอาญา ม.๖ ข้อ ๑ ให้จำเลยประกาศแก้ในหนังสือพิมพ์

ศาลอุทธรณ์เห็นว่าจำเลยมีสิทธิจะเขียนประวัติของหลวงพินิจฉะเพาะเครือญาติของจำเลยได้ การที่จำเลยทำนั้นจึงไม่เสียหายแก่โจทก์ ให้ยกฟ้อง

ศาลฎีกาเห็นว่า จำเลยพิมพ์ประวัติของหลวงพินิจขึ้นเปนเรื่องฉะเพาะเครือญาติของจำเลย ถ้าพลั้งพลาดบ้างก็เปนเรื่องส่วนตัวจำเลย ไม่เกี่ยวกับโจทก์ ไม่ทำให้คนอื่นเข้าใจผิดว่าโจทก์ไม่ใช่บุตร์ จำเลยไม่มีหน้าที่ต่อโจทก์จำต้องประกาศเรื่องของโจทก์การที่จำเลยละเว้นไม่กล่าวว่าโจทก์เปนบุตร์หลวงพินิจ ไม่ถือว่าจำเลยทำผิดต่อชื่อเสียงของโจทก์ ความเสียหายที่โจทก์อ้างไกลกว่าเหตุ ให้ยกฟ้อง

หมายเลขคดีดำศาลฎีกา

แหล่งที่มา กองผู้ช่วยผู้พิพากษาศาลฎีกา