ศาลชั้นต้นพิพากษาว่า จำเลยมีความผิดตามประมวลกฎหมายอาญามาตรา 240, 245 จำคุก 2 ปี ของกลางริบ ศาลอุทธรณ์พิพากษากลับ ให้ยกฟ้องโจทก์ฎีกา

ศาลฎีกาวินิจฉัยข้อกฎหมายว่า "ข้อเท็จจริงเป็นอันรับฟังได้ตามที่โจทก์จำเลยนำสืบว่า จำเลยเป็นผู้นำธนบัตรชนิด 500 บาท หมาย จ.1 ซึ่งเป็นธนบัตรปลอมไปใช้เป็นค่าร่วมประเวณีให้แก่นางน้อย แปงคำเรือง จริงคดีมีปัญหาในชั้นฎีกาเพียงว่าจำเลยรู้อยู่แล้วหรือไม่ว่าธนบัตรของกลางเป็นธนบัตรปลอม ในปัญหาดังกล่าวนี้โจทก์มีนางน้อย แปงคำเรือน มาสืบเพียงว่าจำเลยเป็นผู้นำธนบัตรของกลางมาชำระค่าร่วมประเวณีให้แก่นางน้อยเท่านั้น ธนบัตรของกลางมีเพียงฉบับเดียว ลักษณะของธนบัตรของกลางเท่าที่เห็นได้ด้วยตาเปล่าก็มีลักษณะคล้ายคลึงกับธนบัตรฉบับละ 500 บาทที่แท้จริงเป็นอย่างมาก จำเลยมิได้มีธนบัตรปลอมชนิดเดียวกันหลายฉบับอันจะพอให้คาดหมายไปได้ว่าจำเลยอาจจะรู้ว่าธนบัตรของกลางเป็นธนบัตรปลอม จำเลยนี้เป็นเพียงผู้มีอาชีพขายปลีกเนื้อสัตว์ในต่างจังหวัด จำเลยอาจได้รับธนบัตรของกลางมาจากลูกค้าที่มาซื้อเนื้อสัตว์จากจำเลย โดยจำเลยไม่รู้ว่าเป็นธนบัตรปลอมดังที่จำเลยนำสืบก็ได้ ที่ศาลอุทธรณ์เห็นว่าคดีโจทก์ยังมีข้อสงสัย และพิพากษายกฟ้องโจทก์มานั้นชอบแล้ว ศาลฎีกาเห็นพ้องด้วย ฎีกาโจทก์ฟังไม่ขึ้น"

พิพากษายืน

หมายเลขคดีดำศาลฎีกา

แหล่งที่มา เนติบัณฑิตยสภา