ปรึกษาทนายความได้ตลอด 24 ชั่วโมง
คำปรึกษามากกว่า
35,000+
ทนายความตัวจริง
850+
ได้ความว่า เมื่อวันที่ 28 พฤษภาคม 2478 บิดามารดา จำเลยไปขอยืมเงินโจทก์ โจทก์ไม่มีเงินจึงมอบทองรูปพรรณให้ไป ครั้นพ.ศ. 2481 บิดามารดาจำเลยมาบอกว่าทองจำนำหลุดเสียแล้ว ขอใช้เงิน 60 บาทก่อน ส่วนที่ค้างเอาไว้คิดกันภายหลัง โจทก์ยอมและผัดผ่อนกันเรื่อย ๆ มา บัดนี้โจทก์ฟ้องจำเลยในฐานะผู้รับมรดกให้คืนทองที่ยืมหรือใช้ราคาปัจจุบันซึ่งมีราคาหนักบาทละ 250 บาท
ศาลชั้นต้นยกฟ้องโดยไม่เชื่อว่ามีการยืม
ศาลอุทธรณ์ฟังว่ายืม แต่ให้จำเลยใช้ราคาทองในขณะที่จำนำทองแล้วหลุด
โจทก์ฎีกาขอให้คืนทองหรือใช้ราคาทองปัจจุบัน
ศาลฎีกาวินิจฉัยว่า การที่บิดามารดาจำเลยขอชำระเงินและโจทก์ยอมรับเงินที่ผ่อนกับตกลงว่าส่วนที่ค้างเอาไว้คิดกันทีหลังนั้นเป็นที่เห็นได้ว่าตกลงกันเสร็จแล้วว่าจะชำระเป็นเงินโจทก์จะหวนกลับไปคิดเรียกเอาเป็นทองไม่ถูกต้อง จำต้องคิดเงินตามราคาทองบาทละ 22 บาทในตอนที่ผู้ยืมผิดสัญญาและตกลงกันใหม่นั้น จึงพิพากษายืนตามศาลอุทธรณ์
หมายเลขคดีดำศาลฎีกา
แหล่งที่มา กองผู้ช่วยผู้พิพากษาศาลฎีกา
