ได้ความว่า โจทก์จำเลยกับพวกอีก 14 คน ได้เล่นแชร์เปียหวยกันโดยนายยกขิ่นเป็นนายวงแชร์ พวกลูกวงจะต้องส่งเงินแก่นายวงเพื่อนำส่งแก่ลูกวงคนที่เปียแชร์ได้ และคนที่เปียแชร์ได้ต้องทำหนังสือตามเอกสารจ.1 มอบให้คนที่ยังไม่ได้เปียแชร์ไว้เป็นหลักฐาน ถ้าลูกวงคนใดไม่ส่งเงิน นายวงก็ต้องรับผิดต่อคนที่เปียแชร์ได้จำเลยเปียแชร์ได้ในเดือนมิถุนายน2498 ได้ทำหนังสือตามเอกสารจ.1 ให้ลูกวงที่ยังไม่ได้เปียแชร์รวมทั้งโจทก์ด้วยคนหนึ่งยึดถือไว้เป็นหลักฐาน ต่อมาเมื่อโจทก์เปียแชร์ได้ จำเลยได้ส่งมอบเงินค่าแชร์แก่นายวงรับไว้เพื่อชำระให้โจทก์แล้วตามเอกสาร ล.1

โจทก์นำเอกสาร จ.1 ที่จำเลยทำให้ไว้เมื่อเปียแชร์ได้ มาฟ้องเรียกเงินจากจำเลยอีกโดยอ้างว่าเป็นสัญญากู้เงิน

ศาลฎีกาพิพากษายืนตามศาลทั้งสอง ให้ยกฟ้องโจทก์

ปัญหาข้อกฎหมายที่โจทก์ยกขึ้นฎีกาคัดค้านว่าจำเลยต้องผูกพันตามหลักฐานซึ่งเป็นสัญญากู้ ไม่ใช้ในทางเล่นแชร์เปียหวยนั้นศาลฎีกาเห็นว่า ต้องแล้วแต่ข้อเท็จจริงแห่งการทำนิติกรรมคดีนี้ฎีกาได้แต่เฉพาะปัญหาข้อกฎหมาย เอกสารที่โจทก์นำมาฟ้องนี้ศาลอุทธรณ์ฟังข้อเท็จจริงว่า ทำให้เป็น หลักฐานในการที่ตกลงเล่นแชร์เปียหวยกันเท่านั้น กรณีต้องบังคับตามข้อตกลงในการเล่นแชร์เปียหวยนั้น โจทก์จะเรียกร้องให้จำเลยชำระเงินจำนวนตามหนังสือสัญญากู้โดยที่โจทก์ยังเปียแชร์ไม่ได้นั้นก็ไม่ได้เมื่อโจทก์เปียแชร์ได้ จำเลยก็ได้ชำระเงินให้แก่นายวงแชร์ตามวิธีการที่ตกลงในการเล่นแชร์ไว้นั้นแล้ว หนี้ในอันที่จำเลยจะต้องชำระก็เป็นอันระงับไปด้วยการชำระหนี้เสร็จแล้ว โจทก์ไม่มีสิทธิจะนำเอกสาร จ.1 มาฟ้องเรียกเงินจากจำเลยอีกได้

หมายเลขคดีดำศาลฎีกา

แหล่งที่มา กองผู้ช่วยผู้พิพากษาศาลฎีกา