โจทก์ฟ้องขอให้แบ่งมฤดกที่ดินของ ท. สามี

ศาลเดิมตัดสินยกฟ้อง โดยฟังว่าโจทก์ฟ้องแล้วจะฟ้องอีกไม่ได้

ศาลอุทธรณ์กลับโดยฟังว่า อ. เจ้าของที่ดินทำพินัยกรรมยกที่ให้เปนกลาง ตามประมวลแพ่งมาตรา ๑๑๓ ว่าเปนโมฆกรรมตัดสินให้แบ่ง

ศาลฎีกาวินิจฉัยว่า เดิม ว. ทำพินัยกรรมไม่ยกที่ดินรายนี้ให้แก่ใคร นางสมบุญเคยฟ้องขอแบ่งที่รายนี้ เมื่อมี ร.ศ. ๑๒๘ ท.สามี โจทก์ได้อ้างพินัยกรรม อ. ขึ้นต่อสู้ศาลตัดสินยกฟ้องนางสมบุญ ครั้งปี ๒๔๖๙ ท.ฟ้องขับไล่จำเลยในคดีนี้ออกจากที่รายเดียวกัน ท. ตายระหว่างพิจารณา โจทก์ก็ขอรับมฤดกความ ศาลตัดสินยกฟ้องอีก ต่อมาโจทก์จึงฟ้องคดีนี้ขึ้น โจทก์ไม่มีสิทธิจะฟ้องขอแบ่งได้ ถึงแม้ ท. ยังไม่ตาย ท. ก็ฟ้องอีกไม่ได้ตาม พ.ร.บ. วิธีพิจารณาความแพ่ง มาตรา ๓ โจทก์ไม่มีอำนาจดีไปกว่า ท. เมื่อโจทก์ฟ้องไม่ได้แล้วก็ไม่จำเปนต้องวินิจฉัยว่าพินัยกรรมของ อ. จะใช้ได้ฤาไม่ ให้ยกฟ้องโจทก์

หมายเลขคดีดำศาลฎีกา

แหล่งที่มา กองผู้ช่วยผู้พิพากษาศาลฎีกา