โจทก์ฟ้องว่า โจทก์รับโอนบ้านพิพาทมาจากนายพูนตั้งแต่เดือนกุมภาพันธ์2519 จำเลยเช่าบ้านหลังนี้อยู่ค่าเช่าเดือนละ 500 บาท จำเลยมิได้ชำระค่าเช่าให้โจทก์ตั้งแต่เดือนมีนาคม 2519 เดือนพฤศจิกายน 2519 โจทก์ถือว่าจำเลยผิดสัญญาจึงบอกเลิกการเช่า ขอให้ขับไล่และให้จำเลยชดใช้ค่าเช่าที่ค้างและค่าเสียหายเดือนละ 500 บาท

จำเลยให้การว่า จำเลยไม่ได้ผิดสัญญาโจทก์ไม่มีอำนาจฟ้อง โจทก์ไม่เคยแจ้งการโอนให้จำเลยทราบ ปรากฏว่าผู้รับโอนห้องพิพาทมีหลายคน โจทก์คนเดียวไม่มีอำนาจฟ้อง

ศาลชั้นต้นวินิจฉัยว่า จำเลยไม่ชำระค่าเช่าให้แก่โจทก์ผู้รับโอน เป็นการผิดสัญญา โจทก์มีอำนาจบอกเลิกสัญญาและฟ้องขับไล่ พิพากษาขับไล่จำเลยให้จำเลยชำระค่าเช่าที่ค้างและค่าเสียหาย

จำเลยอุทธรณ์

ศาลอุทธรณ์วินิจฉัยเฉพาะปัญหาข้อกฎหมายว่า โจทก์ผู้เดียวมีสิทธิบอกเลิกสัญญาเช่าและฟ้องขับไล่จำเลยโดยเจ้าของรวมอีกสองคนไม่ต้องร่วมกระทำด้วย

จำเลยฎีกา

ศาลฎีกาวินิจฉัยว่า โจทก์เป็นเจ้าของรวมย่อมมีสิทธิบอกเลิกการเช่าเพื่อประโยชน์แก่เจ้าของรวมคนอื่น ๆ ได้ และลำพังโจทก์แต่ผู้เดียวย่อมมีอำนาจฟ้องจำเลยได้ตามประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์ มาตรา 1359 จำเลยไม่อาจโต้เถียงอำนาจฟ้องของโจทก์ได้ตามนัยคำพิพากษาฎีกาที่ 161/2509

พิพากษายืน

หมายเลขคดีดำศาลฎีกา

แหล่งที่มา กองผู้ช่วยผู้พิพากษาศาลฎีกา