ได้ความว่าจำเลยลักกะเป๋าสตางค์ซึ่งบรรจุธนบัตร์แลสตางค์ของเจ้าทรัพย์ไปจากกะเป๋าเสื้อ

ศาลล่างทั้ง ๒ พิพากษาให้ลงโทษตาม ม.๒๘๘ ไม่ใช่ ม.๒๙๓(๕)

โจทก์ฎีกาขอให้ลงโทษจำเลยตาม ม.๒๙๓(๕)

ศาลฎีกาตัดสินยืนตาม โดยเห็นด้วยกับศาลอุทธรณ์ในข้อที่แปลมาตรา ๒๙๓(+) ว่า"สิ่งที่เขาใช้บรรจะทรัพย์" นั้นต้องเป็นสิ่งที่มีสภาพอันอาจงัดผ่าได้ เห็นว่ากะเป๋าสตางค์ในคดีนี้เป็นวัดถุเล็กน้อย ไม่มีสภาพถึงกับจักต้องงัดผ่า จึงจะเอาสิ่งที่บรรจะไปได้ จึงไม่เข้าในลักษณข้อฉกรรจ์ตาม ม.๒๙๓(๕)

หมายเลขคดีดำศาลฎีกา

แหล่งที่มา กองผู้ช่วยผู้พิพากษาศาลฎีกา