โจทก์ฟ้องว่า จำเลยทำยางและมียางไว้ในครอบครองไม่รับอนุญาตขอให้ลงโทษตามพระราชบัญญัติควบคุมยาง 2481 มาตรา 7 และริบของกลาง จำเลยให้การรับสารภาพ ศาลชั้นต้นลงโทษจำเลยตามฟ้องลดฐานรับสารภาพกึ่งหนึ่ง คงปรับ 40 บาท และริบของกลาง

จำเลยอุทธรณ์เฉพาะเรื่องของกลาง ศาลอุทธรณ์เห็นว่า การลงโทษจำเลยตามมาตรา 7 ต้องเป็นการฝ่าฝืนตามมาตรา 5 แห่ง พระราชบัญญัติควบคุมยาง 2481 โจทก์ไม่ได้บรรยายฟ้องว่า จำเลยฝ่าฝืนตามมาตรา 5 ลงโทษจำเลยไม่ได้ พิพากษากลับยกฟ้อง

โจทก์ฎีกา

ศาลฎีกาวินิจฉัยว่า การมียางไว้ไม่เป็นความผิดส่วนการทำยางเป็นผิดตามกฎกระทรวง แต่โจทก์มิได้กล่าวอ้างถึงกฎกระทรวงที่จำเลยฝ่าฝืนไว้ในฟ้อง ตามประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความอาญา มาตรา 158(6) ก็เป็นฟ้องไม่สมบูรณ์ ลงโทษจำเลยไม่ได้

พิพากษายืน

หมายเลขคดีดำศาลฎีกา

แหล่งที่มา กองผู้ช่วยผู้พิพากษาศาลฎีกา