คดีนี้ศาลชั้นต้นพิพากษาให้ยกฟ้องโจทก์ที่ขอให้ลงโทษจำเลยตามมาตรา ๓๒๗ เพราะมาตรานี้มิได้มุ่งหมายจะลงโทษผู้บุกรุกที่สาธารณเช่นจำเลยนี้ และว่าเรื่องขัดคำสั่งนั้นศาลได้ปรับจำเลยไปครั้งหนึ่งแล้ว จึงให้ยกฟ้องโจทก์

โจทก์อุทธรณ์ว่า ถึงแม้จำเลยจะเคยถูกปรับฐานขัดคำสั่งมาแล้วก็ตาม เมื่อจำเลยไม่ปฏิบัติตามคำสั่งนั้นอีก จำเลยก็ควรมีผิด

ศาลอุทธรณ์วินิจฉัยข้อเท็จจริงว่า ที่พิพาทไม่ใช่ที่สาธารณ จำเลยจึงยังไม่มีผิด

ศาลฎีกาตัดสินว่า คดีนี้โจทก์อุทธรณ์คัดค้านในข้อกฎหมายอย่างเดียว ฉะนั้นตามประมวลวิธีพิจารณา ม.๑๙๔ ศาลอุทธรณ์จะต้องฟังข้อเท็จจริงตามศาลชั้นต้น จะวินิจฉัยข้อเท็จจริงใหม่มิได้ ส่วนปัญหาที่ว่าจำเลยเคยถูกลงโทษฐานขัดคำสั่งมาครั้งหนึ่งแล้ว เมื่อจำเลยไม่ปฏิบัติตามคำสั่งนั้นอีกจะลงโทษจำเลยได้หรือไม่นั้น เห็นพ้องกับคำวินิจฉัยของศาลชั้นต้น จึงพิพากษายืนตามศาลอุทธรณ์

หมายเลขคดีดำศาลฎีกา

แหล่งที่มา กองผู้ช่วยผู้พิพากษาศาลฎีกา