ข้อเท็จจริงได้ความว่า อ.บ.ด. และจำเลยเดินไปด้วยกัน บ.ใช้มีดฟัน อ.ถูกที่ศีร์ษะเหนือหน้าผาก แล้วจำเลยฟันอ.ถูกใต้หูขวา ด.เข้าฟันขา อ.ล้มลง บ.ด. และจำเลยก็ช่วยกันฟัน อ.อีกหลายที อ.ทำกิริยาเปนตาย จำเลยกับพวกจึงเอาผ้าผูกคอ อ.ลากลงน้ำ ด.กับจำเลยวิ่งไปหาหินจะเอามาถ่วง อง ส่วน บ. ยืนเอาเท้าเหยียบ อ.ไว้ อ.สบัดหลุดว่ายน้ำหนีไปได้ ปรากฏตามใบชันศูจน์บาดแผลของอำเภอว่า อ.มีรอยถูกฟันถูกตีและ+รวม ๑๔ แห่งดังนี้

ศาลฎีกาตัดสินยืนตามศาลล่างว่า กิริยาที่จำเลยกับพวกกระทำแก่ อ. ประกอบทั้งบาดแผลที่อ.ถูกทำร้ายถึง ๑๘ แห่งเปนการแสดงว่า จำเลยกับพวกมีเจตนาจะฆ่า อ.ให้ตาย จึงให้ลงโทษ จำเลยกฎหมายลักษณอาชญามาตรา ๒๔๙-๖๐ จำคุกจำเลย ๑๐ ปี

หมายเลขคดีดำศาลฎีกา

แหล่งที่มา กองผู้ช่วยผู้พิพากษาศาลฎีกา