ได้ความว่าโจทก์ทำสบู่หอมออกจำหน่าย มีเครื่องหมายรูปตราผีเสื้อเป็นรูปคนมีปีกที่สบู่ แลที่กระดาษห่อก้อนสบู่ แต่โจทก์ได้จดทะเบียนเครื่องหมายการค้าไว้ฉะเพาะลวดลายที่หีบสบู่ ที่กระดาษห่อสบู่หาได้จดไว้ไม่ จำเลยได้ทำสบู่ขึ้นจำหน่ายบ้างมีเครื่องหมายการค้าเป็นรูปค้างคาว โจทก์จึงฟ้องหาว่าจำเลยเลียนเครื่องหมายการค้าที่ได้จดทะเบียนไว้

ศาลชั้นต้นพิพากษาให้ยกฟ้อง

ศาลอุทธรณ์พิเคราะห์ดูพะยานวัตถุแล้วเห็นว่าจำเลยเลียนเครื่องหมายการค้าของโจทก์ เพราะหีบสบู่แลที่กระดาษห่อก้อนสบู่ของจำเลยมีรูปเครื่องหมายลวดลายสีขนาดคล้ายคลึงกับของโจทก์จึงพิพากษาให้ลงโทษจำเลยตาม ม๒๓๗

ศาลฎีกาเห็นว่า เรื่องนี้ประเด็นข้อวินิจฉัยมีแต่ฉะเพาะเครื่องหมายการค้าที่หีบสบู่อย่างเดียวตามฟ้องโจทก์ การที่ศาลอุทธรณ์ วินิจฉัยถึงเครื่องหมายการค้าที่ห่อสบู่ด้วยเป็นการวินิจฉัยนอกฟ้อง แลเห็นว่าการเลียนเครื่องหมายการค้าตาม ม.๒๓๗ ไม่ถึงกับเหมือนทีเดียวผิดเพี้ยนกันบ้างเล็กน้อยก็ได้ชื่อว่าเลียน แลฟังว่าเครื่องหมายการค้า ๒ อย่างนี้ผิดเพี้ยนกันมาก ปกติชนไม่อาจหลงได้ จำเลยยังไม่มีผิด จึงพิพากษายืนตามศาลชั้นต้น

หมายเลขคดีดำศาลฎีกา

แหล่งที่มา กองผู้ช่วยผู้พิพากษาศาลฎีกา