คดีนี้ มีมูลมาจากศาลชั้นต้นพิพากษาให้จำเลยใช้เงินให้โจทก์แล้วโจทก์นำยึดที่นา 1 แปลง นายสงกากับพวกร้องขัดทรัพย์ ศาลฎีกาพิพากษาให้ยกคำร้องขอให้ปล่อยทรัพย์โดยวินิจฉัยไม่เชื่อว่าทรัพย์พิพาทเป็นของผู้ร้องกับพวก เจ้าพนักงานบังคับคดีจึงขายทอดตลาดทรัพย์สินพิพาท นายแสวงเป็นผู้ซื้อได้ นายสงกาได้ยื่นคำร้องว่าผู้ร้องเป็นผู้ร้องขัดทรัพย์ในคดีนี้ร่วมกับพวก ราคาที่ขายทอดตลาดต่ำเกินไป ผู้ร้องเป็นผู้มีส่วนได้เสีย ขอให้ขายทอดตลาดใหม่ ศาลชั้นต้นสั่งว่า ผู้ร้องเป็นบุคคลภายนอก แม้จะเคยร้องขัดทรัพย์ ศาลก็ยกคำร้องคดีถึงที่สุดแล้ว ไม่มีสิทธิคัดค้าน ผู้ร้องอุทธรณ์ ศาลอุทธรณ์พิพากษายืน ผู้ร้องฎีกา ศาลฎีกาเห็นว่า แม้ผู้ร้องจะได้ยื่นคำร้องขอให้ปล่อยนาที่เจ้าพนักงานบังคับคดียึดมาก็ตาม คำร้องดังกล่าวก็ได้ถูกศาลฎีกาพิพากษาให้ยกเสียในชั้นที่สุด โดยวินิจฉัยไม่เชื่อว่าทรัพย์สินที่ถูกยึดเป็นของผู้ร้อง แต่เชื่อว่าเป็นทรัพย์สินของนางอินตองภริยาจำเลยผู้เดียว ดังนี้ จึงถือไม่ได้ว่าผู้ร้องเป็นผู้มีส่วนได้เสียในวิธีบังคับคดีอันเกี่ยวด้วยทรัพย์สินที่ถูกยึด ฉะนั้นผู้ร้องจึงไม่มีสิทธิยื่นคำร้องคัดค้านการขายทอดตลาดทรัพย์สินรายนี้ พิพากษายืน.

หมายเลขคดีดำศาลฎีกา

แหล่งที่มา กองผู้ช่วยผู้พิพากษาศาลฎีกา