โจทก์ฟ้องขอให้ลงโทษจำเลยทั้งสามตามประมวลกฎหมายอาญามาตรา 264, 265, 268, 177, 83, 86, 91, 1(7)(9)

ศาลชั้นต้นไต่สวนมูลฟ้องแล้ว เห็นว่า คดีมีมูลเฉพาะจำเลยที่ 1ส่วนจำเลยที่ 2 และที่ 3 ไม่มีมูล ประทับฟ้องเฉพาะจำเลยที่ 1ยกฟ้องสำหรับจำเลยที่ 2 และที่ 3

โจทก์อุทธรณ์

ศาลอุทธรณ์ภาค 2 พิพากษาแก้เป็นว่า ยกฟ้องสำหรับจำเลยที่ 1ในข้อหาเบิกความเท็จตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 177นอกจากที่แก้ให้เป็นไปตามคำพิพากษาศาลชั้นต้น

โจทก์ฎีกา

ศาลฎีกาวินิจฉัยว่า ปัญหาที่ต้องวินิจฉัยตามฎีกาของโจทก์ซึ่งเป็นปัญหาข้อกฎหมายมีว่า เมื่อศาลชั้นต้นมีคำสั่งว่าคดีเฉพาะจำเลยที่ 1 มีมูล ให้ยกฟ้องสำหรับจำเลยที่ 2 และที่ 3 โจทก์อุทธรณ์ว่าคดีโจทก์สำหรับจำเลยที่ 2 และที่ 3 มีมูล ศาลอุทธรณ์ภาค 2มีอำนาจพิพากษาให้ยกฟ้องโจทก์สำหรับจำเลยที่ 1 ในความผิดฐานเบิกความเท็จเนื่องจากฟ้องโจทก์ไม่ได้บรรยายโดยชัดแจ้งถึงการกระทำทั้งหลายที่อ้างว่าจำเลยที่ 1 กระทำผิดหรือไม่ เห็นว่าคดีนี้เมื่อศาลชั้นต้นไต่สวนมูลฟ้องแล้ว มีคำสั่งว่าคดีโจทก์สำหรับจำเลยที่ 1 มีมูลทุกข้อหาฐานความผิดซึ่งรวมถึงความผิดฐานเบิกความเท็จด้วย ดังนั้น คำสั่งของศาลที่ให้คดีมีมูลสำหรับจำเลยที่ 1 ย่อมเด็ดขาด ตามประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความอาญา มาตรา 170 การที่ศาลอุทธรณ์ภาค 2 พิจารณาแล้วเห็นว่าความผิดฐานเบิกความเท็จสำหรับจำเลยที่ 1 ซึ่งศาลชั้นต้นสั่งมีมูลมานั้นเป็นฟ้องที่ไม่ชอบด้วยกฎหมายตามประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความอาญา มาตรา 158 แล้วพิพากษาแก้ให้ยกฟ้องโจทก์ สำหรับจำเลยที่ 1 ในข้อหาเบิกความเท็จ ตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 177 จึงไม่ชอบด้วยประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความอาญา มาตรา 170 ดังกล่าว

พิพากษายกคำพิพากษาศาลอุทธรณ์ภาค 2 เฉพาะในส่วนคดีโจทก์สำหรับจำเลยที่ 1 ที่เกี่ยวกับข้อหาเบิกความเท็จ โดยให้คงประทับฟ้องจำเลยที่ 1 ในข้อหาฐานความผิดดังกล่าวไว้ด้วยตามคำสั่งศาลชั้นต้น

หมายเลขคดีดำศาลฎีกา

แหล่งที่มา กองผู้ช่วยผู้พิพากษาศาลฎีกา