โจทก์ฟ้องว่าจำเลยเป็นลูกจ้างประเภทช่างไม้โจทก์ให้สวัสดิการแก่จำเลยโดยให้พักอาศัยในห้องพักคนงานในบริเวณอู่ซ่อมเรือของโจทก์มีเงื่อนไขว่าจำเลยต้องออกจากห้องพักเมื่อโจทก์ต้องการใช้สถานที่หรือจำเลยถูกปลดหรือลาออกจากงานต่อมาโจทก์ต้องการใช้ห้องพักที่จำเลยอยู่อาศัยเพื่อทำกิจการอื่นจำเลยไม่ยอมออกโจทก์เห็นว่าจำเลยฝ่าฝืนคำสั่งโดยชอบด้วยกฎหมายจึงเลิกจ้างโจทก์ขอให้ขับไล่จำเลยและบริวารและให้ใช้ค่าเสียหายจนกว่าจะออกจากห้องพิพาท

จำเลยให้การว่าโจทก์ไม่มีอำนาจฟ้องจำเลยต่อศาลแรงงานกลางเพราะเป็นคดีฟ้องขับไล่และเรียกค่าเสียหายจำเลยย้ายจากห้องของโจทก์แล้วมาปลูกสร้างห้องพิพาทขึ้นเองในที่ดินสาธารณะโจทก์ไม่มีสิทธิฟ้องขับไล่และเรียกค่าเสียหายขอให้ยกฟ้อง

วันนัดสืบพยานโจทก์ศาลแรงงานกลางสั่งงดสืบพยานแล้ววินิจฉัยชี้ขาดข้อกฎหมายเบื้องต้นว่าคดีไม่อยู่ในอำนาจของศาลแรงงานกลางพิพากษายกฟ้องโจทก์

โจทก์อุทธรณ์ต่อศาลฎีกา

ศาลฎีกาแผนกคดีแรงงานวินิจฉัยว่าการที่โจทก์ผู้เป็นนายจ้างให้สิทธิแก่จำเลยผู้เป็นลูกจ้างได้เข้าพักอาศัยอยู่ในห้องพักซึ่งเป็นของนายจ้างโดยมีหลักเกณฑ์ตามข้อบังคับเกี่ยวกับการขอห้องพิพาทของโจทก์ย่อมเป็นการให้สวัสดิการแก่ลูกจ้างอันเป็นสภาพการจ้างอย่างหนึ่งจึงเป็นส่วนหนึ่งของข้อตกลงเกี่ยวกับสภาพการจ้างระหว่างโจทก์จำเลยที่โจทก์ฟ้องคดีนี้จึงเป็นคดีพิพาทเกี่ยวด้วยสิทธิหรือหน้าที่ตามข้อตกลงเกี่ยวกับสภาพการจ้างอยู่ในอำนาจของศาลแรงงานกลางที่จะพิจารณาพิพากษาได้ตามพระราชบัญญัติจัดตั้งศาลแรงงานและวิธีพิจารณาคดีแรงงานพ.ศ.2522 มาตรา 8 (1)

พิพากษายกคำพิพากษาศาลแรงงานกลางให้ศาลแรงงานกลางดำเนินการต่อไปตามประเด็นที่ได้กำหนดไว้แล้วมีคำพิพากษาหรือคำสั่งใหม่ตามรูปคดี.

หมายเลขคดีดำศาลฎีกา

แหล่งที่มา กองผู้ช่วยผู้พิพากษาศาลฎีกา