โจทก์ฟ้องว่า ฉ.ผ.สมคบกันฆ่า จ.ตายขอให้ลงโทษตาม ม.๒๕๐ - ๖๓ โจทก์ไม่มีประจักษ์พะยานเห็นในขณะที่จำเลยทำร้าย จ. แต่มี ม.ภรรยาของ ฉ.เบิกความว่า ฉ.ได้บอกแก่พะยานว่าว่าเป็นผู้ฆ่า จ.ตาย นอกจากนี้มีคำให้การของ ฉ.ในชั้นไต่สวนรับว่าเป็นผู้ฆ่า จ.กับมีพะยานได้พบจำเลยทั้ง ๒ พายเรือหนีมาจากที่เกิดเหตุดังนี้

ศาลเดิมและศาลอุทธรณ์ตัดสินว่า จำเลยทั้ง ๒ มีผิดตาม ม.๒๕๐ ข้อ ๓ ให้ประหารชีวิตแต่คำให้การของจำเลยมีประโยชน์แก่การพิจารณาให้ลดโทษตาม ม.๕๙ กึ่งหนึ่ง คงจำคุกตลอดชีวิต

จำเลยฎีกา

ศาลฎีกาวินิจฉัยว่า คำที่จำเลยรับต่อภรรยาว่าเป็นผู้ฆ่า จ.นั้น เป็นคำรับสารภาพโดยชื่นตาฟังได้ และฟังข้อเท็จจริงว่า ฉ.ผ.สมคบกันเป็นผู้ร้ายฆ่า จ.ตาย ฉ.เป็นผู้ลงมือ แต่จะฆ่าเพราะเหตุใดไม่ได้ความถนัด จึงตัดสินแก้ให้ใช้ม.๒๔๙ เป็นบทลงโทษจำเลย นอกนั้นยืนตาม

หมายเลขคดีดำศาลฎีกา

แหล่งที่มา กองผู้ช่วยผู้พิพากษาศาลฎีกา